زندگى زاهدانهء او تجليل مىكرد . « 1 » ، و گاهى ياران و پيروان خود را به بى اعتنايى نسبت به دنيا و ارج نهادن به شخصيت الهى و معنوى خويش ترغيب مىكرد كه در ذيل به دو نمونه اشاره مىكنيم . « 1 - اهينوُا الدُّنيا وَ تَهاوَنُوا بِها ، فَانَّها ما اهانَها قَوْمٌ الّا هَنَّأهُمُ اللَّهُ الْعَيْشَ وَما اعَزَّها قَوْمُ الّا تَعَبُوا وَ نَلُّوا » « 2 » دنيا را خوار و سبك بشماريد ؛ چرا كه هيچ گروهى آن را سبك و بى مقدار نكرد مگر آن كه خداوند زندگى را بر ايشان گوارا و مبارك گردانيد و هيچ گروهى آن را عزيز و گرامى نداشت مگر آن كه به رنج افتادند و خوار گشتند . « 2 - انَّ اعْظَمَ النَّاسِ قَدْراً الَّذى لا يَرى الدُّنيا لِنَفْسِهِ خَطَراً اما انَّ ابدانَكُمْ لَيْسَ لَها ثَمَنُ الا الجَنَّةَ فلا تَبيعُوها بِغَيْرِها » « 3 » همانا برترين و بزرگوارتين مردم در قدر و منزلت ، كسى است كه دنيا را به عنوان يك مقام و مرتبت بلند براى خود نبيند ؛ بدانيد كه براى وجود شما بهايى جز بهشت نيست ؛ بنابراين آن را بجز بهشت نفروشيد .

جود و سخاوت ، از بارزترين صفات پيشواى هفتم عليه السلام بود . آن گرامى امكانات مالى خود را كه از راه زراعت و كشاورزى به دست آورده بود ، در اختيار نيازمندان مىگذاشت ؛ چندانكه كيسه‌هاى بخشش وى ضرب المثل مردم مدينه شده بود و مردم به يكديگر مىگفتند : « تعجب از كسى است كه كيسهء بذل و بخشش موسى بن جعفر عليه السلام به وى ريده باشد ولى باز هم اظهار تنگدستى كند . » « 4 » ابن صباغ مالكى در وصف سخاوت آن گرامى مىنويسد :