در اين رابطه آل ياسين مىگويد : بالاترين رقمى كه مىتوان ادعا كرد لشكر امام حسن ( ع ) در اين واقعه بدان بالغ شده ، بيست هزار يا كمى بيشتر است ؛ در حالى كه عدد لشكر معاويه كه در مرزهاى عراق مستقر شده بودند به شصت هزار مىرسيد . بنابراين سربازان امام حسن ( ع ) در آغاز كار يك سوم سربازان معاويه بودند . جريان فرارى كه در اردوگاه مسكن اتفاق افتاد ، نسبت عددى ميان دو لشكر را بالا برد ؛ يعنى براى امام حسن ( ع ) در مجموع در هر دو اردوگاه يك پنجم لشكر معاويه باقى ماند . « 1 » همچنين در ادامه مىگويد : اگر اين فرمول جديد نظامى را ( كه براى روحيه ارزشى به ميزان سه برابر تعداد سرباز قائل است ) قبول كنيم ، به نتيجه‌اى فوق العاده اسفبار مىرسيم و آن ، اين كه نسبت لشكر امام حسن ( ع ) با معاويه نسبت 115 بوده است و اگر با توجه به اين محاسبه ، باقيمانده لشكر مَسكِن را به تنهايى در نظر بگيريم ، خواهيم ديد كه اين عده مىخواستند با لشكرى بجنگند كه بنابر مقياس مذكور ، 45 برابر آنان بوده است . در اين صورت نيروى لازم براى قلع و قمع فتنه شام وجود نداشته است . « 2 » ايشان در پايان چنين نتيجه‌گيرى مىكند : هيچ يك از انتظارات جنگى معمول تاريخ ، جنگيدن يك تن را با 45 نفر و يا با 15 نفر جايز نمىداند . چنين وضعى اگر هم اتفاقاً پيش آيد جنگ نظامى كه نتيجه‌اى نيك در انتظار آن باشد نيست ؛ بلكه صرفاً حمله‌اى جانبازانه و بيشتر در حكم انتحار و خودكشى خواهد بود .