را از حيات خود اطمينان بخشيد . مدّت چهل روز در اين جهان ، ميان پيروانش زندگى كرد وحواريّون را براي نشر وتبليغ دين خود ، مأمور فرمود . سپس به آسمان ، صعود كرد . « 1 » امّا قرآن كريم ، اين ادّعا را كه عيسى ( ع ) بردار ، كشته ودوباره زنده شده وبه آسمان رفت - به شرحي كه در بالا آمد - قبول ندارد وكشته شدنش را مردود ، اعلام داشته وفرمود : « وَقَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللّهِ وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلكِن شُبِّهْ لَهُمْ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مَالَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوهُ يَقِيناً بَل رَفَعَهُ اللّهُ إِلَيْهِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً . » « 2 » وگفتارشان كه : « ما مسيح عيسى پسر مريم ، پيامبر خدا را كشتيم ! » در حالي كه نه أو را كشتند ونه بردار آويختند ؛ بلكه امر بر آنها مشتبه شد ؛ وكساني كه در مورد ( قتل ) أو اختلاف كردند ، از آن در شكّ هستند وبه آن ، علم ندارند وتنها از گمان وظنّ ، پيروى مىكنند ؛ وقطعاً أو را نكشتند ! بلكه خداوند ، أو را به سوى خود بالا برد ، أو ، توانا وحكيم است .
اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 85
مساهمون: عليرضا على نورى
ص٨٥
طبق روايات مسيحي پس از به دار آويختن عيسى ( ع ) شاگردان وى با عشق وعلاقهء فراوان به تبليغ دين أو پرداختند . اين گروه كه نخستين بار در شهر أنطاكية - در آسياى صغير ، تركيه كنونى - آنها را نصراني ناميدند ، همه يهوديانى بودند از پيروان حضرت عيسى ( ع ) وبدون اين كه روش جديد خود را دين تازهاى بخوانند ، خود را مفسّران حقيقي كتاب عهد عتيق ودين يهود مىدانستند ؛ با اين تفاوت كه اينها بر امر توبه از گناه ومحبّت به همنوع واميد نجات بشر ، تأكيد بيشترى داشتند ، وكمكم گفتارهاى منسوب به حضرت عيسى ( ع ) را هم جمع آورى كردند .
اين بود كه آيين مسيحيّت كه در آغاز به قصد اصلاح دين يهود ، پديد آمده بود ، رفته رفته از حدود تنگناى نژادى وقومي ، بيرون آمد وبه صورت يك دين مستقل ، خودنمايى كرد ، گرچه فرقهء مسيحيان يهودي ، به شدّت مورد اذيّت وآزار روحانيّان يهودي قرار داشتند ، ولى انتظار رجعت عيسى ( ع ) موجب مىگشت تا آنان تمام سختىها را تحمّل
هامش
( 1 ) - إنجيل متّى ، بابهاى بيست وهفتم وبيست وهشتم ؛ إنجيل لوقا ، باب بيست وچهارم ؛ تاريخ جامع أديان ص 405 - 407 ؛ تاريخ أديان ، ص 224 - 225 .
( 2 ) - نساء ، ( 4 ) ، آيههاى 157 - 158 .