مكتب كلامي اشعرى در پرتو اصلاحات وتغييراتى كه در عقايد أهل حديث بوجود آورد ، ويژگيهايى پيدا كرد كه بدانها اشاره مىشود : 1 - توجه به دلايل عقلي : همان‌گونه كه در فصل پيش يادآورى شد بيشترين تكيه‌گاه معتزله در مسائل كلامي ، بهره‌گيرى از دلايل عقلي بود حتى گاهى به‌خاطر پيش داوريهاى خاص خود ، نصوص شرعي ( از كتاب وسنت ) را تأويل مىكردند . در برابر آنان أهل حديث بودند كه هيچ گونه نقشى براي عقل در مسائل اعتقادي قائل نبودند وبراي اثبات هر مسألهء اعتقادي دنبال دليل شرعي بودند ، امّا اشعرى در عين اعتماد بر كتاب وسنت به عقل نيز توجه نمود وحتّى رساله‌اى به‌نام « استحسان الخوض فىالكلام » نوشت ودر آن گفت كه يكى از منابع در زمينه مسائل اعتقادي ، عقل است . 2 - مكتبى ميانه بين معتزله وأهل حديث : با تصرفى كه اشعرى در مسائل كلامي أهل حديث انجام داد توانست مكتب معتدلى را پايه‌ريزى كند . به‌عنوان نمونه ، أهل حديث مىگفتند چنانچه در كتاب « 2 » وسنت آمد ، خداوند واقعاً داراى دست ، چشم وصورت است وبر عرش خويش مستقر مىباشد . اشعرى آن را