اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 194

بهره‌مند مىشود واگر پيامبران به‌طور مطلق معصوم از گناه باشند از اين فضيلت محروم مىشوند واز اين رو أصحاب پيامبر كه سابقهء شرك وگناه دارند ولى با بعثت پيامبر اسلام توبه كرده واسلام آوردند از فرزندانشان كه بر فطرت اسلامى متولد وبا اسلام بزرگ شدند برترند . آرى پيامبران به گناهى كه از آن توبه نكنند هرگز آلوده نمىشوند . « 1 » علماى أهل سنت انكار فضايل علي عليه السلام وذرّيه‌اش را دليل دشمنى ابن تيمية با علي عليه السلام دانسته‌اند وگفته‌اند : به دليل اين گفتهء پيامبر صلى الله عليه وآله « 2 » به علي عليه السلام : « يا علي تو را جز منافق دشمن نمىدارد » ، ابن تيمية منافق است . « 3 » ابن تيمية از سوى علماى معاصرش مورد تكفير قرار گرفت وبارها از طرف دستگاه قضايى وقت محكوم به زندان شد وگويا در همان زندان مرد . « 4 » كتاب‌هاى متعددى عليه عقايد ابن تيمية توسط علماى أهل سنت از مذاهب چهارگانه نوشته شد وهمگى أو را به بدعت‌گذارى در دين معرفى كردند . « 5 » در مورد عصمت أنبيا بايد گفت از آنجا كه پيامبران نمايندگان وسفيران الهى در ميان بشر وراهنمايان مردمند اگر برخلاف محتواى رسالتشان عمل كنند يا حتى اگر مردم احتمال دهند كه ممكن است آنان دور از چشم عموم گناه كنند از آنان وسخنانشان سلب اعتماد مىكنند . در نتيجة هدف از بعثت ايشان تحقق پيدا نمىكند . واما اين سخن ابن تيمية كه گفته اگر پيامبران گناه نكنند از فضيلت توبه محرومند اولًا لازمه‌اش اين است كه اگر كسى در عمرش گناه نكند مقامش پايين‌تر از كسى باشد كه گناه كرده وسپس توبه نموده است . ثانياً چه دليلي وجود دارد كه أصحاب تائب از شرك ، از فرزندانشان برترند ؟ ! بلكه پيامبر صلى الله عليه وآله شرك نورزيدن علي عليه السلام به خدا را ، يكى از فضايل