اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 166

امام مستقر در دور أول جهان « انوش » وفرزندان أو هستند . بعثت پيامبر اسلام در دور ششم جهان واقع شده واين دوره با ظهور امام مهدى پايان مىپذيرد . در اين دوره امام مقيم أبو طالب است ، رسول ناطق حضرت محمد صلى الله عليه وآله است كه قرآن وشريعت اسلام را از أبو طالب ياد گرفته ! امام أساس علي بن ابىطالب وامام متمّ محمد بن إسماعيل است كه امام مهدى « 1 » است . بعضي ديگر از نام‌هاى اسماعيليه « 2 » « سبعيه » ؛ همان‌گونه كه اشاره شد اسماعيليه به جهت محور قرار دادن عدد هفت سبعيه نام‌گذارى شده‌اند . « باطنيه » ؛ اسماعيليه قائلند كه احكام ومعارف اسلام داراى دو چهرهء ظاهر وباطن است ؛ ظاهر شريعت مخصوص كساني است كه كم خرد بوده واز كمال معنوي بىبهره‌اند در حالي كه نجات واقعي در عمل به باطن آن است ، اما باطن شريعت مكتوم وپنهانى است ؛ نياز به امامي هست كه آن را روشن سازد ومردم نسبت به اطلاعاتى كه به معاني باطني شريعت دارند ، هفت مرتبه پيدا مىكنند كه به ترتيب عبارتند از : مستجيب ، مأذون ، داعى ، حجت ، امام ، أساس وناطق . كسى كه تازه به كيش إسماعيلي درآمده ، مستجيب نام دارد . آن كه در آن آئين راسخ شده واجازهء سخن گفتن دارد ، مأذون است . اگر به درجهء دعوت وشايستگى تبليغ برسد ، داعى ناميده مىشود . درصورتى كه به رياست داعيان ومبلغان ارتقا يابد ، حجت نام دارد ، زيرا گفتار أو بر مردم حجت است . اگر به مرتبهء ولايت رسد واز معلم بىنياز شود امام خوانده مىشود .