قرآن و نهج البلاغه ، در بُعد تاريخ چون ديگر ابعادشان متّكى بر « وحى » و « علم يقينى » هستند . « 1 » و مانند كتابهاى تاريخى و مورّخان معمولى نياز به اسناد و مدارك تاريخى و ارجاع به افراد و شاهدان عينى ندارند و خودشان سند معتبر و قطعى هستند . به همين جهت درمقام نقل تاريخ ارائه سند نمىدهند . چرا كه گويندهء آن يعنى خداوند « گواه صادق » ، « حىّ وناظر » و حاضر در تمام صحنه‌هاست و همهء حوادث با علم حضورى او انجام گرفته است . « فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما كُنَّا غائِبينَ » « 2 » و مسلّماً ( اعمالشان را ) با علم ( خود ) براى آنان شرح خواهيم داد و ما هرگز غايب نبوديم .