آنچه از قرآن و روايات امامان معصوم و شواهد تاريخى برمىآيد ، اين است‌كه خداوند در طول تاريخ پيامبرانى را براى هدايت « امّتها و جامعه‌ها » برانگيخته است نه به سوى « يكايك افراد » . تعبيرات « امّت » « قريه و قرى » كه در ارتباط با انبيا ذكر شده است مؤيّد اين معناست : « وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى كُلِّ امَّةٍ رَسوُلًا انِ اعْبُدُواللَّهَ . . . » « 1 » و ما براى هر امتى رسولى برانگيختيم تا « خداى يكتا را » بپرستيد . « وَ ما اهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ الَّا لَها مُنْذِروُنَ » « 2 » و ما [ مردمِ ] هيچ شهر و ديارىرا هلاك‌نكرديم مگراينكه انذاركنندگانى ( از پيامبران‌الهى ) داشتند .