« در زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله امورى است كه تو را به عيوب دنيا واقف مىسازد چه اينكه او و نزديكانش در آن گرسنه بودند ، و با اينكه منزلت و مقام عظيمى در پيشگاه خداوند داشت زينتهاى دنيا را از او دريغ داشت ، . . . هر كس بايد به پيامبر خدا اقتدا كند ، گام در جاى گامهايش بگذارد و از هر درى او داخل شد ، وارد شود و گرنه از هلاكت در امان نخواهد بود . . . . » « 1 » حضرت على عليه السلام كيفيّت اقتدا به پيامبر را نيز از قرآن استنباط مىكند و مىفرمايد : « صبر و شكيبايى بر حاكمان اسلام واجب است . زيرا خداوند به پيامبرش دستور مىدهد كه « شكيبايى كن آنچنان كه پيامبران اولواالعزم شكيبايى كردند » و همين معنا را بر دوستان و اهل طاعتش با دستور به تأسّى جُستن به پيامبر واجب فرموده است . » « 2 »

حضرت موسى عليه السلام از پيامبرانى است كه بيش از هر پيامبر ديگر در قرآن از او ياد شده است ؛ از اين رو مىتواند در ظلم‌ستيزى ، مبارزه با طاغوت ، صبر ، استقامت ، كار و كوشش ، زهد و ترك دنيا سرمشق عملى ما باشد . در زهد و بىاعتنايى او به زخارف دنيا همين بس كه خود را از غذاهاى لذيذ محروم مىساخت و به لقمه‌نانى بسنده مىكرد و آن را هم از خدا مىخواست و مىگفت : « رَبِّ انى لِما انْزَلْتَ الَىَّ مِنْ خَيْرٍ فَقيرٌ » « 3 » پروردگارا ، به خيرى كه تو برايم بفرستى ، سخت نيازمندم . در نهج البلاغه تقاضاى حضرت موسى عليه السلام تفسير شده است : « وَ اللَّهِ ما سَأَلَهُ الَّا خُبْزاً يَأْكُلُهُ . . . » « 4 » به خدا سوگند ( آن روز ) موسى غير از قرص نانى كه بخورد از خدا نخواست .