در قرآن و نهج البلاغه حضرت داوود عليه السلام به عنوان پيامبرى كه روزى خود را از دست‌رنج خود تهيه مىكرد مطرح شده و در اين جهت الگوى خوبى است : « وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ » « 1 » و ساختن زره را براى دفاع از شما به او تعليم داديم ، تا شما را در جنگهايتان حفظ كند . حضرت على عليه السلام مىفرمايد : « . . . فَلَقَدْ كانَ يَعْمَلُ سَفائِفَ الْخُوصِ بِيَدِهِ وَ يَقُولُ لِجُلَسائِهِ ايُّكُمْ يَكْفينى بَيْعَها ! وَ يَاْكُلُ قُرْصَ الشَّعيرِ مِنْ ثَمَنِها » « 2 » ( حضرت داوود عليه السلام ) با دست خويش از ليف خرما زنبيل مىبافت و به دوستانش مىگفت كدام يك از شما مىتواند آن را بفروشد . ( او ) از بهاى آن قرص نان جوى تهيه مىكرد . قابل ذكر است كه چه بسا زنبيل‌بافى حضرت پيش از زمانى بود كه زره‌بافى مىكرد و پس از آنكه خداوند آهن را برايش نرم كرد از راه ساختن و فروختن زره جنگى ، زندگى خود را تأمين مىكرد و از بيت‌المال و از ديگران بىنياز بود . « 3 »

على بن ابيطالب عليه السلام در تمام جهات ؛ صداقت ، امانتدارى ، عبادت ، عدالت ، قاطعيّت ، سخاوت و ديگر صفات برجستهء انسانى شايستهء اسوه بودن است . از اين رو در موارد زيادى در خصوص او آيه نازل شده است ؛ در حدّى كه از ابن عباس نقل شده كه در قرآن سيصد آيه دربارهء على عليه السلام نازل شده است . « 4 » از جملهء آنها آيهء ولايت است :