« . . . يا مَرْيَمُ انَّ اللَّهَ اصْطَفئكِ وَ طَهَّرَكِ وَاصْطَفئكِ عَلى نِساءِ الْعالَمينَ » « 1 » اى مريم ! خداوند تو را برگزيده و پاك ساخته و تو را بر زنان جهان برترى داده است . او در محيطى سالم ، جوّى آكنده از معنويت و صدق و صفا پرورش يافت و براى پيوند با خدا در بيت‌المقدس منزل نمود و محراب عبادت را بر حضور در مجامع عمومى ترجيح داد و انزوا و عزلت گزيد . « 2 » او در خودسازى و پيوند با محبوب يگانه به‌حدى رسيد كه از غذا و نعمتهاى بهشتى بهره مىگرفت . « 3 » فرشتگان با وى سخن مىگفتند . « 4 » روزى جبرئيل امين در شكل بشر بر وى ظاهر شد و داشتن پسرىرا بر وى بشارت داد . « 5 » او سرانجام از خانواده‌اش جدا شد و به مكانى دور پناه برد تا فرزندى چون حضرت عيسى عليه السلام را به دنيا آورد : « فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكاناً قَصيّاً » « 6 » پس [ مريم ] به او [ عيسى ] آبستن شد و با او به مكان دورافتاده‌اى پناه جُست . حضرت مريم عليه السلام با عزلت و گوشه‌گيرى از مردم ثابت كرد كه او نيز چون ديگر برگزيدگان الهى به خداوند متّكى است نه به مردم . زيرا اين انزوا ، به جاى مردم ، شخص را به خداى سبحان متكى مىسازد ، محبت و ستايش خداوند را جايگزين محبّت مردم مىكند . « 7 »