در بين مسلمانان نيز غاليانى پيدا شدند كه به الوهيت يا پيامبرى حضرت امير عليه السلام قائل شدند و برخى از غلات دربارهء امامان ديگر يا رهبران خود غلو كردند . در اين ميان عده‌اى از مخالفان تشيع ، آغاز شيعه‌گرى را با پيدايش و ظهور غاليان ، يكى دانسته‌اند و خواسته‌اند كه اين دو را يك جريان معرفى كنند تا گفته باشند كه شيعه فرقه‌اى افراطگرا و خارج از دين اسلام است ؛ از اين رو ، با اشارهء به شخصى به نام عبدالله بن سبأ مىگويند او يك يهودى بود كه براى ضربه زدن به اسلام مسلمان شد . سپس على عليه السلام را خدا دانست . او و پيروانش شيعه ناميده مىشوند درحالى كه صرف نظر از شواهد زيادى كه بر ساختگى بودن جريان عبدالله بن سبأ وجود دارد اصلًا وجود چنين شخصى در تاريخ اسلام يك افسانه است و واقعيت خارجى ندارد . « 1 » و بايد گفت كه معمار انديشهء شيعه‌گرى خود رسول اكرم صلى الله عليه و آله است و غاليان نه‌تنها شيعه محسوب نمىشوند بلكه از اسلام خارجند ، چرا كه شيعه كسانى هستند كه قائل به امامت و جانشينى بلافصل على عليه السلام مىباشند و در اين صورت چگونه مىتوان كسانى را كه على عليه السلام يا يكى ديگر از امامان را خدا يا پيامبر بدانند شيعه دانست در حالى كه بين امامت و الوهيت يا نبوت تفاوت بسيار است و ائمه عليهم السلام نيز غاليان را از خود طرد كرده و آنان را مورد لعن و نفرين قرار داده‌اند . پس شيعه شمردن غاليان از سوى مورخان « 2 » كه اغلب از طرفداران هيأت حاكمه و قدرت‌هاى سلطه‌گر بودند تنها براى مخدوش كردن وجههء اجتماعى شيعيان بوده كه هميشه عليه حاكمان ستمگر شورش مىكردند يا لااقل با آنان سازش نداشتند .