بررسى مذاهب و فرق (فارسى) — صفحة 107

گفتنى است كه « خروج به شمشير » نمىتواند از شرايط امامت محسوب شود و زيديه براى اين مطلب هيچ‌گونه دليل عقلى يا نقلى ذكر نكرده‌اند و جهاد در راه خدا مانند بقيهء تكاليف ديگر ، با اجتماع شرايط بر همگان واجب است و از جملهء آن شرايط ، تأثير جهاد در رشد و اعتلاى اسلام و جلوگيرى از ظلم و ستم است . پس اگر جهاد و مبارزهء مسلحانه اثرى جز قتل و نابودى حركت اهل حق نداشته باشد يك انتحار محسوب مىشود و امامان معرفى شده از ناحيهء پيامبر صلى الله عليه و آله ، در موارد لازم قيام كرده و به شهادت رسيده‌اند و بعضى از آنان هر چند قيام علنى و خروج به شمشير نداشتند ، امّا با توجه به فعاليت‌هاى تبليغى اثر عميقى در روشنگرى جامعه و حفظ ارزش‌هاى اسلام و بىثبات نمودن حكومت‌هاى باطل داشتند و حتى در سخت‌ترين شرايط مانند زندان ، تبعيد و يا اسارت از بيان احكام خدا خوددارى نمىكردند . و بسيارى از اوقات اثر اين‌گونه كارها از مبارزهء مسلحانه بيشتر است . افزون بر آنچه ياد شد اگر مبارزهء مسلحانه و قيام آشكار شرط امامت باشد مىبايست حضرت على عليه السلام را در زمانى كه 25 سال در خانه نشست و نيز امام حسن عليه السلام را بعد از صلح با معاويه و امام حسين عليه السلام را قبل از قيامش عليه يزيد ، امام ندانيم ! ! درحالىكه به گفتهء ابن شهرآشوب اين حديث به‌طور متواتر از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود : الْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ امامانِ قاما أَوْ قَعَدا » « 1 » حسن و حسين دو امامند ؛ جنگ و قيام داشته باشند يا نه . اگر قيام به شمشير شرط امامت بود صحيح نبود كه پيامبر صلى الله عليه و آله امامت را براى حسنين عليهما السلام به‌طور مطلق ثابت كند . بنابر ديدگاه زيديه در مورد امامت ، بايد آنان امام خمينى قدس سره و آيةالله خامنه‌اى را كه از اولاد فاطمه عليها السلام و ذريهء پيامبرند و با قيام خود حكومت اسلامى بر پا كرده‌اند امام مشروع و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله بدانند سپس لازم است عقايد آنان را دربارهء امامت دوازده معصوم عليهم السلام بپذيرند .