بررسى مذاهب و فرق (فارسى) — صفحة 104

آنان به پيروى از حديث « ثقلين » امامت را در اولاد على و فاطمه عليهما السلام منحصر مىكنند بدون اين‌كه بين فرزندان امام حسن و امام حسين عليهما السلام فرق بگذارند . در حالىكه بايد امام به‌عنوان جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله علم و دانش او را داشته و از مقام عصمت برخوردار باشد و همچنين در موارد ضرورى بايد امام بتواند براى اثبات امامتش معجزه بياورد ؛ زيرا او مرجع مردم در بيان حلال و حرام الهى و تفسير آيات قرآن است و رهبرى جامعه تنها يكى از وظايف امامت است و چنين كسى تنها از راه « نص » مىتواند مشخص شود . مردم يا خبرگان چگونه مىتوانند فردى را كه داراى اين صفات و ويژگىها باشد شناسايى كرده ، به امامت برگزينند در حالىكه اعلميت و عصمت از امور پنهان و تنها براى خداوند متعال معلوم و آشكار است . امام رضا عليه السلام كه خود از عترت و اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله است دربارهء امام و گزينش آن توسط مردم اين‌گونه فرموده : . . . آيا مردم ارزش و جايگاه امامت را مىشناسند تا بتوانند امام انتخاب كنند ؟ ! شأن و جايگاه امامت جليل‌تر ، بزرگ‌تر ، بالاتر و داراى جوانب وسيع و عميقى است كه عقل‌هاى مردم نمىتواند بدان برسد تا امام را برگزينند . امامت ، فضيلت ، شرافت و مقام خاصى است كه ابراهيم خليل عليه السلام بعد از پيامبرى و دوستى با خدا داراى آن شد و خداوند فرمود : « انّى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اماماً » « 1 » من تو را امام مردم قرار دادم . و ابراهيم خليل از روى شادى گفت : « وَ مِنْ ذُرِيَّتى » آيا از نسل من نيز امام خواهد بود ؟ خداوند فرمود : « لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ » عهد و پيمان من به ستمكاران نمىرسد . پس اين آيه ، تا روز قيامت امامت هر ستمكارى را باطل كرد و آن در ميان افراد برگزيده قرار گرفت . . . پس كجا اين نادان‌ها مىتوانند امام انتخاب كنند ؟ ! . . . . « 2 » در اين ميان روايات متواتر از طريق شيعه و سنى بر اين دلالت دارد كه منظور از عترت در حديث ثقلين ، امامان دوازده‌گانه با نام‌هاى مشخص هستند و اين روايات به چند دسته تقسيم مىشوند :