بررسى مذاهب و فرق (فارسى) — صفحة 106

خداوند امامت را در نسل حسين عليه السلام قرار داد ؛ از ذريهء او نه امام است و مهدى اين امت نيز از آنان است . . . . 3 - بخش ديگرى از روايات ، همهء امامان دوازده‌گانه را با نام معرفى كرده است كه به بعضى اشاره مىشود : از جابر بن عبدالله انصارى نقل شده كه گفت : وقتى آيهء « أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ اولِى الْأَمْرِ مِنْكُمْ » « 1 » ؛ اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر خدا و صاحبان امر از خودتان ( اوصياى پيامبر ) را نازل شد من گفتم : اى رسول خدا ! خدا و پيامبرش را شناختيم اما صاحبان امرى كه خداوند اطاعتشان را در كنار اطاعت خودش واجب كرده كيانند ؟ فرمود : آنان جانشينان من و پيشواى مسلمانان بعد از من خواهند بود كه اولينشان على بن ابيطالب سپس حسن و پس از او حسين و سپس على بن الحسين و بعد از او محمد بن على است كه در تورات به « باقر » معروف است واى جابر ، تو عصر آن باقر را درك مىكنى پس سلام مرا به او برسان . و پس از باقر جعفر بن محمد ، موسى بن جعفر ، على بن موسى ، محمد بن على ، على بن محمد ، حسن بن على و سپس همنام و هم‌كنيهء من امام خواهد بود كه حجت خدا در روى زمين و ذخيرهء او در ميان بندگانش است و او فرزند حسن بن على است همان كسى كه خداوند مشرق‌ها و مغرب‌هاى زمين را به دست او مىگشايد « 2 » . . . . مجموع رواياتى « 3 » كه از پيامبر صلى الله عليه و آله دربارهء امامت عترت و اهل‌بيتش از طريق شيعه و سنى نقل شد ، بر اين دلالت دارند كه امامت ، مقامى الهى است كه تنها بايد از ناحيهء خداوند مشخص شود و تعداد امامان منصوب از ناحيهء پيامبر صلى الله عليه و آله دوازده نفر است كه آخرينشان حضرت مهدى ( عج ) است و او براى ظهور در روز معينى ذخيره شده است . با توجه به اين روايات ، عقايد زيديه دربارهء امامت بىاساس و بىدليل است .