شورا عبارت است از اظهار نظر خواستن از ديگران و دخالت دادن آنان در يك امر و پرهيز از تكروى و استبداد رأى . عمل به مشورت و تشكيل شورا براى درك حقايق و كشف مجهولات ، يك طريقه عقلايى است كه در همهء جهان و در تمام دوره‌هاى تاريخ بين تمامى انسانها معمول بوده و هست ، چرا كه عقلها ، دركها و تجربيات فردى و اجتماعى افراد متفاوت است و بدين جهت ، شورا و استشاره يك سيرهء عقلايى بوده و عدول از آن از نظر عقلا محكوم است . علاوه بر عمل پيامبر ( ص ) و امامان معصوم ( ع ) در قرآن دو آيه و در منابع روايى حدود دويست روايت در بارهء شورا آمده است . در قرآن سوره‌اى به نام شورا وجود دارد و خداوند سبحان در آن مىفرمايد : « . . . و امْرُهُمْ شَورْى بَيْنَهُمْ . . . » « 1 » كارهاى عمومى را به مشورت مىگذارند . درآيهء ديگرى از قرآن ، خداوند به پيامبرش دستور مىدهد كه بامسلمانان درامورمشورت كند . « . . . وَ شاوِرْهُمْ فىِ اْلَامْرِ . . . » « 2 » در كارها با آنان مشورت كن . براساس روايات اسلامى ، مسلمانان از استبداد رأى و تكروى ، سخت منع شده و به استشاره و مشاوره تشويق شده‌اند . اميرمؤمنان على ( ع ) در اين باره مىفرمايد : « مَنْ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ ، وَ مَنْ شاوَرَ الرِّجالَ شارَكَها فى عُقُولِها » « 3 » هركس استبداد برأى داشته باشد هلاك مىشود و نابود مىگردد و هركس با مردم مشورت كند در عقلهاى آنان شريك شده است . و نيز فرمود :