اگر كارى در تمام مذاهب اسلامى واجب باشد ، مثل روزه گرفتن ، ولى مسلمانى كه در كشور ديگرى زندگى مىكند اين حكم را نداند ؛ يعنى نداند كه روزه واجب است ، بايد آن حكم را بيان كرد و امر به معروف و نهى از منكر كرد . همچنين است اگر كارى در تمام مذاهب حرام باشد ولى شخصى آن حكم را نداند .
در كشورهاى ديگر در برخورد با ديگران ، بايد توجه به قوانين و مقررات آن كشور نيز باشد كه مبادا افراد در تبليغ و ترويج اسلام به عنوان متخلفين از قوانين بين المللى معرفى شوند .
اگر در كشتى عدهاى از مسلمانان ديگر كشورها ، مشغول كار هستند ، يا مسافرند و از اهل سنت مىباشند ، اينان گرچه در كشور ايران هستند ، يا براى دولت اسلامى ايران كار مىكنند ، اگر مرتكب خلاف شرع شدند ، بايد با توجه به مذهب آنان مورد امر به معروف و نهى از منكر قرار گيرند .
امر به معروف و نهى از منكر در كشورهاى غير اسلامى
اگر در كشورى كه اكثريت مردم آن مسلمان نيستند ، در برخورد با شخصى كه مرتكب خلاف شرع شده ، اگر بدانيم اين شخص مسلمان و شيعه است ، با توجه به شرايط و مراتب امر به معروف و نهى از منكر ، بايد با او برخورد كرد .
اگر در چنين كشورى بدانيم شخص مرتكب خلاف ، مسلمان است ، ولى از برادران اهل سنت است ، بايد او را با توجه به مذهبش ، امر به معروف و نهى از منكر كرد .
اگر در چنين كشورى شخصى كه مرتكب خلاف شده كافر باشد ، امر به معروف و نهى از منكر واجب نيست ، گرچه دعوت او به اسلام با توجه به جوانب كار اشكال ندارد .
دفاع از اسلام و مسلمانان
اينكه امر به معروف و نهى از منكر نبايد ضرر داشته باشد ، حكمى كلّى نيست ، بلكه نسبت به موارد فرق دارد . در مواردى كه شارع راضى نيست به هيچ وجه اين كار تحقق پيدا كند ، امر به معروف و نهى از منكر واجب است و به ضرر آن توجه نمىشود . مثل اين كه جان يا ناموس عدهاى از مسلمانان در معرض هجوم قرار بگيرد .
اگر در جايى - چه در داخل و چه در خارج - براى نابودى اسلام فعاليت كنند ، بر همه واجب است به هر وسيلهاى جلوى اين كار را بگيرند .
اگر به اسلام تهاجم فرهنگى شود و ضروريات اسلام زير سؤال برود ، بر همه واجب است از اسلام دفاع كنند و در چنين موردى ضرر و زيان عذر محسوب نمىشود اگر براى نابودى آثار