با توجه به اهميت امر به معروف و نهى از منكر ، انجام آن نيز داراى اهميتى خاص خواهد بود . بنابراين براى انجام امر به معروف و نهى از منكر ، بايد از روش خاصى استفاده كرد تا موجب تنفر و انزجار مردم و بدبينى ديگران نسبت به اصل دين نگردد ؛ مخصوصاً در مقابل افرادى كه چندان روحيّهء مذهبى ندارند . حضرت امام قدس سره در روش امر به معروف و نهى از منكر چنين مىفرمايد : كسى كه امر به معروف و نهى از منكر مىكند شايسته است كه : 1 . برخورد او با كسى كه گناه مرتكب شده ، همانند برخورد طبيب معالج مهربان ، با شخص مريض باشد . 2 . همانند برخورد پدرى مهربان كه مصلحت فرزندش را ملاحظه مىكند ، با او برخورد نمايد . 3 . اين برخورد را براى خيرخواهى شخص گناهكار و جامعه اسلامى انجام دهد . 4 . براى رضاى خدا ، امر به معروف و نهى از منكر كند . 5 . خودش را برتر از شخص گنهكار نداند . چه بسا شخص مرتكب اين گناه ، از جهات ديگرى پيش خدا بر او برترى داشته باشد . « 1 » يكى از مهمترين روش‌هاى امر به معروف و نهى از منكر ، شيوهء عملى است ؛ يعنى ، انسان طورى وظايف خود را انجام دهد كه ديگران از او بياموزند چگونه انجام وظيفه كنند . اين روش مؤثرتر است ؛ چون هرگز با شخص ، برخوردى انجام نگرفته تا او رنجيده شود ، يا در مقابل تذكر ، مقاومت نشان دهد . امر به معروف و نهى از منكر ، با شرايطى كه ذكر خواهد شد ، واجب است و ترك آن معصيت است ، و در مستحبات و مكروهات ، امر و نهى ، مستحب است . « 2 »