بنابر آنچه گفتيم ، حرص هنگامى مذموم است كه با آن هدف مادّى تعقيب شود و صفات ناپسندى چون بُخل و . . . را پديد آورد . از اين‌رو ، در متون دينى در بيشتر موارد ، مال ، دنيا و . . . موضوع حرص قرار گرفته است . قرآن در اين باره بصراحت نظر مىدهد و « وليدبن مغيره » را به عنوان مصداق عينى انسان حريص ، معرفى مىكند . او يكى از ثروتمندان طمع‌ورز و از مخالفان سرسخت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بود كه حرص در مال و ثروت دنيا و افزون‌طلبى در فرزند ، وى را از شرافت اسلام آوردن محروم ساخت . « ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيداً * وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَمْدُوداً * وَبَنِينَ شُهُوداً * وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيداً * ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ * كَلّا انَّهُ كانَ لِاياتِنا عَنيداً » « 2 » ( كيفر ) او را كه تنها آفريده‌ام ، به من واگذار [ همو كه ] به او مال و ثروت فراوان داده‌ام ، پسران حاضر به خدمت ، نصيب او كرده‌ام ، اقتدار و مكنت به او داده‌ام ، اما باز هم از من طمع افزونى و زيادتى دارد ، هرگز [ به نعمت او نمىافزايم ] ، زيرا كه با آيات ما دشمنى مىورزيد .