يكى از صفات ناپسندى كه در « اخلاق اقتصادى » از آن بحث مىشود ، « آزمندى » است كه در قرآن و روايات اسلامى از آن به « حرص » ، « 1 » « طمع » ، « 2 » « شُحّ » ، « 3 » و « هُلع » « 4 » تعبير مىشود . آزمندى عبارت است از : « رغبت شديد بر چيزى همراه با فعاليت و شتاب زياد » « 5 »

قرآن ، منشأ حرص و آزمندى انسان را خلقت و ذات او مىداند و تصريح مىكند : « إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعاً » « 6 » به يقين ، انسان ، حريص و كم طاقت آفريده شده است . در جاى ديگر مىفرمايد : « وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ » « 7 » و او ( انسان ) علاقهء شديدى به مال دارد . از نظر قرآن ، گرچه آزمندى صفت ذاتى انسان است ، ولى هرگز منافاتى با آفرينش كامل وى ندارد و نقص فطرى او محسوب نمىشود ؛ زيرا حرص ، در مرحلهء