او را به هلاكت مىرساند . حضرت على عليه السلام در نامه‌اى خطاب به معاويه ، اين‌گونه نوشت : « امَّا بَعْدُ فَانَّ الدُّنْيا مَشْغَلَةٌ عَنْ غَيْرِها وَ لَمْ يُصِبْ صاحِبُها مِنْها شَيْئاً الّا فَتَحَتْ لَهُ حِرْصاً عَلَيْها وَ لَهَجاً بِها » « 1 » دنيا آدمى را به خود مشغول مىكند و از غير خود بيگانه مىسازد . دنياپرست به چيزى از دنيا نمىرسد ، مگر اين كه درى از حرص و طمع و شيفتگى بيشتر ، به رويش باز مىشود . ب - آرزوهاى طولانى تلقين به نفس ، بتدريج به عمل مىانجامد . كسى كه به آرزوهاى طولانى گرفتار آيد ، به آزمندى و حرص شديد و همه جانبه مىافتد . امام كاظم عليه السلام فرمود : « لاتُحَدِّثُوا انْفُسَكُمْ بِفَقْرٍ وَ لابِطُولِ عُمْرٍ فَانَّهُ مَنْ حَدَّثَ نَفْسَهُ بِالْفَقْرِ بَخِلَ وَ مَنْ حَدَّثَها بِطُولِ الْعُمْرِ يَحْرِصُ » « 2 » دربارهء فقر و طول عمر با خود سخن مگوييد ؛ زيرا كسى كه در مورد فقر با خود حديث نفس كند ، [ هنگام انفال مال ] ، بُخل مىورزد و كسى كه در مورد طول عمر با خود حديث نفس كند ، حريص و آزمند مىگردد .