هر چند انفاق در اصل خارج كردن مال از ملك خود و هزينه كردن است ، ولى مقصود از آن در اين درس بذل و بخشش و به كارگيرى مال در موارد مشروع براى جلب رضايت الهى است . انفاق به اين معنا يكى از بزرگ‌ترين تكليف‌هاى الهى است كه در سياست‌گذارى اجتماعى ، اقتصادى و تعديل ثروت نقش مهمّى دارد . قرآن مجيد در موارد زيادى پيروان خويش را به اين امر مهمّ تشويق مىنمايد ؛ گاهى اثر مثبت آن را يادآور شده ، انفاق نكردن را نوعى هلاكت مىداند و مىفرمايد : « وَأَنْفِقُوْا فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ » « 1 » در راه خدا انفاق كنيد و خود را به دست خويش به هلاكت نيفكنيد . گاهى نيز ضمن امر به انفاق ، مال انفاق شده را به خدا نسبت مىدهد تا انفاقگر متوجّه شود كه آنچه احسان مىكند ، از آنِ او نيست ، بلكه رزق و روزى خداست تا بدين وسيله انفاق برايش آسان شود : « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُم » « 2 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، از آنچه به شما داده‌ايم ، انفاق كنيد . پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « لَمْ نُبعَثْ لِجَمْعِ المالِ وَلكِنْ بُعِثْنا لِانْفاقِهِ » « 3 »