منت مگذار و كار خود را زياد نشمار ! ج - انتخاب جنس مرغوب مالى كه در راه خدا داده مىشود ، بايد مرغوب و دلچسب باشد ، در حدى كه صاحب مال به آن رغبت و علاقه داشته باشد ؛ اگر از بهترين‌ها نيست از بدترين‌ها نباشد . « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِنَ الْأَرْضِ وَلَا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلَّا أَن تُغْمِضُوا فِيهِ » « 1 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، از دستاوردهاى پاكيزهء خود و از آنچه برايتان از زمين خارج ساخته‌ايم ، انفاق كنيد . نه از چيزهاى ناپاك كه خود آنها را جز از روى اغماض و كراهت نمىستانيد .

گرچه قرض الحسنه در قرآن معناى وسيعى دارد و هر مالى را كه در راه خدا انفاق گردد ، شامل مىشود ، چرا كه مؤمن همهء آنها را به خدا قرض مىدهد تا در قيامت بازستاند ، ولى آنچه كه در اينجا مورد بحث ماست ، قرض الحسنه به معناى اصطلاحى آن است يعنى « دادن مقدارى از مال شخصى خود براى رفع نياز مشروع افراد ، و استرداد آن بدون زياده » . بنابراين ، استقراض و دريافت وام‌هايى كه امروزه در ميان جامعه‌ها متداول و همراه سود و بهره است مشمول آن نمىگردد ، زيرا اين نوع وام‌ها خداپسندانه و مطابق موازين اسلامى نيست . عنوان « قرض الحسنه » از قرآن گرفته شده و حاكى از اهميت آن است : « مَنْ ذَا الَّذى يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً . . . » « 2 » كيست كه به خدا وام نيكو دهد ؟