الف - اخلاص نخستين شرط صحّت انفاق ، كسب خشنودى خداوند و تقرب به اوست و بدون ريا و خودنمايى بايد انجام گيرد . « . . . وَمَا تُنْفِقُونَ إلَّاابْتِغَاءَ وَجْهِ اللّهِ . . . » « 1 » . . . و جز براى خشنودى خدا انفاق نمىكنيد . « 2 » ب - دورى از منّت انفاق كننده زمانى سزاوار پاداش الهى مىگردد كه انفاقش همراه با « منّت‌گذارى » و « بزرگ‌بينى » نباشد و گرنه اثر آن باطل مىشود و اجر و پاداشى در پى نخواهد داشت . « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالْأَذَى » « 3 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، صدقات خود را با منّت و آزار ، باطل نكنيد ! امام صادق عليه السلام فرمود : « لايَتُمُّ المَعْرُوفُ الَّا بِثَلاثٍ : تَعْجيلُهُ ، وَ تَقْليلُ كَثيرِهِ وَ تَرْكُ الامْتِنانِ بِهِ » « 4 » كار نيك جز با سه چيز كامل نمىگردد : سرعت عمل ، كم شمردن زياد آن و منّت ننهادن . بزرگ انگاشتن انفاق و احسان ، انسان را رفته رفته به خودبينى وا مىدارد . از اين‌رو ، خداوند به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله دستور مىدهد كه از منّت‌گذارى دورى جويد و كار مهم و ارزشمند خود را بزرگ و زياد نشمارد : « وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ » « 5 »