يعنى ثروتِ بالاتر از نياز ، سبب طغيان و كمتر از آن ، موجب شقاوت و بدبختى مىگردد ؛ آنچه كه سعادت انسان را تضمين مىكند ، ميانهروى در زندگى و تعديل اقتصادى است .
ناگفته نماند كه تعديل اقتصادى هرگز با توسعهء معاش كه امرى استحبابى است ، منافاتى ندارد ؛ زيرا مقصود ، توسعه در حدّ اعتدال است و مازاد آن را از راه انفاق مىتوان تعديل كرد . « 1 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : الحياة ، ج 4 ، ص 279 .