امام ( ع ) در اين فرمان ، آداب جنگى اسلام را به معقل يادآورى كرد . معقل لشكر راحركت داد . در راه به منطقه‌اى به نام حديثه رسيد . درآنجا دو قوچ با هم درستيز بودند . پس از مدتى صاحبانشان آمدند و آنها را از هم جداكرده باخود بردند يكى از سربازان معقل . بامشاهدهء اين منظره تفأل بدى زد وگفت : نه پيروز مى شويم و نه شكست مى خوريم . معقل براى زدودن تيرگى اوهام وخرافات ازاذهان سربازانش باشدت‌نظريه او راردّ كردوگفت : يا بهتر ازآنچه گفتى ، پيش خواهد آمد اى برادر ! « 1 » معقل همچنان در مسيرهائى كه امام تعيين كرده بود ره مىسپرد تا به رقهّ رسيد و به لشكر بزرگ امام عليه السلام پيوست .

پس از آنكه قبائل كوفه وبصره آماده شده و در نُخَيْله گرد آمدند امام ( ع ) فرماندهان قبائل راتعيين كرد . يكى ازآنان معقل بن قيس بود . امام ( ع ) فرماندهى شش طائفه بزرگ تميم ، ضبّه رباب ، قريش ، كنانه واسد رابه او سپرد . « 2 » درآغاز جنگ پس ازجناح بندى لشكر طائفه قريش ، اسد وكنانه درجناح چپ لشكر امام ( ع ) قرار گرفتند وفرماندهى آن به عبداللّه بن عباس واگذار شده بود نبرد به سختى ادامه داشت در طول جنگ گاهى چند قبيله باهم