گريه زبان گوياى انسانى است كه مورد تجاوز و ستم قرار گرفته و حقش به كلى تضييع شده . براى چنين مظلومانى گريه زبانى است كه هيچ قدرتى نمىتواند آن را قطع كند ، نه در زمان گذشته و نه امروز . در زمانى كه با جباران و ستمگران بوسيله نيروى نظامى و قدرتهاى ظاهرى نمىتوان مقابله كرد ، و شدت فشار و اختناق به حدى است كه از انتقاد لفظى هم ممانعت مىشود ، تنها سلاح گرم گريه به كار مىآيد و مىتواند نفرت و خشم چشمهاى گريان را بر اقدامات جنايتكاران نشان دهد ، و اين است دومين بعد سياسى گريه كه بخصوص در زندگى حضرت زين العابدين ( ع ) مىبينيم : توضيح اينكه اندوه و گريه در زندگانى على بن حسين ( ع ) كه خود شاهد و ناظر جنايات بنى اميه و قتل فجيع پدر بزرگوارش بوده بيشتر از حد معمول به چشم مىخورد ، و اين به سبب قرب زمانى و تازگى آن حادثه مولمه امرى طبيعى است . در اين باب حديثى از امام صادق ( ع ) نقل شده كه مىفرمايند : على بن حسين بر پدرش حسين بن على صلوات اللَّه عليهما بيست سال در ماتم و گريه بود ، و برابرش غذايى نمىگذاشتند مگر اينكه به گريه در مىآمد ، تا خدمتكارش به او گفت : اى فرزند پيامبر خدا ! فدايت شوم ، من بر جان شما بيمناكم ، مباد كه ( از شدت گريه ) به هلاكت رسيد . آن حضرت فرمود : « همانا غم و اندوهم را با خدا مىگويم و از ( لطف بىپايان ) خدا چيزى مىدانم كه شما نمىدانيد « 1 » » . من هيچ گاه قتلگاه فرزندان فاطمه ( س ) را به ياد نمىآورم ، مگر اينكه حزن و اندوه ( گلويم را مىفشارد و ) مىخواهد خفه‌ام كند « 2 » ! اگر قرب زمانى زين العابدين ( ع ) را به واقعه جانگداز كربلا - بخصوص كه حاضر و ناظر صحنه بوده است - به خاطر آوريم ، و نيز در نظر داشته باشيم كه عواطف انسانى امام - چون ديگر مزاياى وجوديش - قويتر از مردم عادى است ، بويژه نسبت به چنان پدرى كه احيا كننده دين جدش بود ، تا حدى از شگفتى ما درباره اندوه و ماتم فراوان حضرتش كاسته مىشود و