عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 356

لب تشنهء آب فرات ! اى آغشته در خاك و خون ! وقت حيات ، ما در نصرت تو تقصير كرديم و در بيعت تو غدر نموديم و تو را به دشمنان كافر بىرحم باز گذاشتيم و علم در نصرت تو بر نيفراشتيم . اكنون از آن گناه بزرگ پشيمان شده و اميد داريم كه ما را پيش جدّ خود شفاعت فرمايى و از گناه و خطاى ما درگذرى . بدين موجب سه شبانه روز متصل گريه و فرياد كردند تا جوىها از سيل اشك ايشان روان شد . بعداز آن ساز جنگ كردند و متوجه شام شدند و ملاعين اهل‌شام به جنگ ايشان بيرون آمدند و ايشان بسيارى را از آن كافران به دوزخ فرستادند و اندكى از ايشان باز گشتند . و حكايات و كرامات و غرايب كه بعد از آن ظاهر شده بسيار است . زيد بن ارقم كه يكى از اميران صحابه بود و آن وقت در كوفه ساكن ، روايت كرد كه ، روزى كه سر مبارك امام حسين ( ع ) به كوفه درآوردند روز جمعه بود و سر مبارك آن حضرت بر سر نيزه كرده بودند و در كوچه‌هاى كوفه مىگردانيدند و من در غرفه ساكن بودم . چون سر به مقابل غرفه رسيد ، شنيدم كه سورة الكهف مىخواند و بدين آيه رسيده بود : امْ حَسِبْتَ أنَّ اصْحابَ الْكهْفِ و الرَّقيمِ كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً ؛ و اين از آيات الهى عجيب نيست ؟ و قبر مبارك آن حضرت در طفّ واقع است « از كربلا و آن صحرا را كربلا مىگويند و آن محلّى كه قبر مبارك آن حضرت واقع است » اسم آن طفّ است از صحراى كربلا . روايت كرده‌اند كه چون حضرت امير المؤمنين ( ع ) از جنگ صفين باز مىگشت از طرف شام بر صحراى كربلا بگذشت ، آنجا باز ايستاد و بگريست و فرمود : اين محل جنبيدن شتران ايشان است ؛ اين محل كشتن مردان ايشان است . بعد از آن پرسيدند كه ، يا اميرالمؤمنين اين اشارت به كيست ؟ فرمود : جماعتى از آل محمّد در اينجا كشته شوند « 1 » كه اهل زمين و آسمان برايشان بگريند و غرايب آيات و عجايب بيّنات مرقد آن حضرت بسيار است ؛ از آن جمله آنكه كوران مادرزاد ، شلان مادر زاد در آنجا روشن مىشوند و صحّت مىيابند اين از متواترات است و نور و بها و مجد و ثناى آن مرقد مطهّر از آن ظاهرتر است كه بر چشم ارباب بصيرت پوشيده باشد . اللَّهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ عَلى امامِ الْخافِقينَ « 2 » ابى عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ .