عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 354

ستين از هجرت شهيد شد . و فرزندان اميرالمؤمنين على ( ع ) و بعضى از فرزندان عقيل و جعفر بعضى از فرزندان آن حضرت شهيد شدند و حضرت زين العابدين طفل بود « 1 » و خسته در خيمه خوابيده بود . قصد او كردند و خواهرانش خود را بر او انداخته ، مانع شدند . و امّ سلمه رضىاللَّه عنها كه از امّهات مؤمنين بود ، فرمود كه ، آن روز كه اميرالمؤمنين حسين را شهيد كردند در مدينه حضرت پيغمبر ( ص ) را در واقعه ديدم و سر مبارك و محاسن مباركش خاك آلود بود . گفتم يا رسول‌اللَّه ! چه مىشود تو را ؟ فرمود : حالى در مقتل حسين ( ع ) حاضر بودم . روايت كرده‌اند كه روزى كه آن حضرت را شهيد كردند آفتاب گرفته شد و هيچ رنگ نداشت و شعاع او تيره بود . زهرى گويد : نشانهء قتل اميرالمؤمنين حسين ( ع ) آن بود كه روز قتل آن حضرت هر سنگى كه از بيت‌المقدس برداشتند در شيب آن خون ايستاده بود . فى الجمله واقعه‌اى در اسلام از اين عظيم‌تر واقع نشده . لعنت خداى تعالى به عدد علم خداى بر هركس باد كه به قصد آن حضرت در آن جنگ حاضر شده . و در آن شريك بوده و بدان راضى بوده بدان راضى باشد ؛ و بر آنها كه پدر بزرگوار و جد عالى مقدار و برادر و مادر آن حضرت - عليهم الصلوات و السلام - ظلم و جور كرده و رنجانيدند تا روز قيامت و بدان امر كرده باشد . روايت كرده‌اند كه هركس از آن بيست هزار كس كه در آن جنگ حاضر شده بود به بدترين وجهى در دنيا هلاك شدند و مختار بن ابى عبيده ثقفى كه يكى از محبان اهل‌بيت بود بعد از اندك زمانى در كوفه خروج كرد و ابراهيم بن مالك اشتر را به جنگ عبيداللَّه زياد فرستاد و ابراهيم عبيداللَّه را بكشت و به دوزخ فرستاد . و در صحاح اخبار آورده‌اند كه سر عبيداللَّه بن زياد را به كوفه آوردند با سرهاى كشتگان لشكر او و در آستانهء مسجد كوفه بريختند . مارى پيدا شد به‌غايت مهيب و در ميان آن سرها رفت و تفتيش مىكرد تا سر بلند عبيداللَّه را بيافت و از سوراخ بينى او در رفت و از گوش او بيرون آمد و غايب شد . ديگر بعد از اندك زمانى بازگشت . مردم گفتند آمد آمد . همچنان در آمد و به گوش او در رفت و از بينى او بيرون آمد و چند نوبت چنين كرد !