عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 317

نايل خواهى شد ؟ نه به خدا سوگند ! چنين رياستى به تو گوارا نخواهد شد و اين پيمانى است محكم پيش بينى شده ، اينك آنچه از دستت بيايد انجام بده . » « 1 » همين عمر ، در رؤياى لذت چند روزهء حكومت و رياست ، با تمام اشرافى كه نسبت به قضايا داشت ؛ هم حسين را خوب مىشناخت و هم جناح مقابل او را ، اولين تير را به سوى خيام حسين پرتاب مىكند و به سپاهيانش مىگويد : « در نزد امير گواهى دهيد كه من اول كسى بودم كه به سوى خيمه‌هاى حسين بن على تيراندازى كردم . » « 2 » رؤساى قوم به تعبير عامر بن مجمع عبيدى ( يا مجمع بن عامر ) كه در گزارش خود به امام آمده است ، « فراوان رشوه گرفته بودند و خرجين‌هايشان پر شده بود . » « 3 » و بسيارى نيز براى حضور در ميدان جنگ با حسين ( ع ) بر سر قيمت چانه مىزدند و شعار « كم تهب ؟ » « چه مبلغ پول مىدهى ؟ » « 4 » از گفتگوهاى در گوشى آن روزها بود . به همين دليل امام ( ع ) در سخنرانى روز عاشورا ، وقتى آخرين نصايحش را براى اتمام حجت به گوش زنگار گرفتهء آنان مىخواند ، روى همين عنصر دنياطلبى كه اكثر آنان را به ميدان مقابله با حق كشانده بود ، دست مىگذارد و خطاب به آنان مىفرمايد : بندگان خدا ! تقوا پيشه كنيد و از دنيا بپرهيزيد . اگر بنا بود كه دنيا براى كسى باقى بماند يا كسى همواره در دنيا باقى باشد ، پيامبران شايسته‌تر بودند كه بمانند و جلب خشنودى آنان سزاوارتر بود . ولى هرگز ! خداوند ، دنيا را براى فنا آفريده است كه تازه‌هايش كهنه مىشوند و نعمت‌هايش زوال مىپذيرد . . . . اى مردم ! خداوند ، دنيا را محل فنا و نيستى قرار داده است ، كه اهل آن دگرگون مىشوند و در تغيير و گذرند . فريفته و گول خورده ، كسى است كه دنيا او را بفريبد و تيره روز كسى است كه دلبستهء دنيا شود . مردم ! اين دنيا شما را فريب ندهد ، كه هر كس فريب خورد ، ناكام خواهد شد و هر كس دچار افزون‌طلبى شود ، بىبهره و نوميد خواهد گشت . » « 5 »