اسلام كه همهء دستها سعى مىكردند آن را منزوى كنند ، خود را در وسط عرصه مطرح كرد و دنيا مجبور شد كه حضور اسلام راستين ناب را در شكل حكومت جمهورى اسلامى بپذيرد .
اين به بركت عاشورا شد . شروع نهضت هم به بركت عاشورا بود كه بعد از گذشت سى و دو سال از حادثهء پانزدهم خرداد ، مجدداً امسال ، خرداد با ماه محرم همزمان و مقارن شده است .
در پانزده خرداد 1342 كه مقارن با دوازدهم محرم 1383 قمرى بود ، امام بزرگوار رضواناللَّه تعالى عليه با بهره بردارى از ماجراى عاشورا و محرّم توانستند به بهترين شكل ممكن ، پيام حق و داد برآمده از دل خود را به گوش مردم برسانند و مردم را متحول كنند . در آن روز شهداى ما در تهران ، ورامين و بعضى جاهاى ديگر ، همين سينه زنهاى حسينى بودند . اولين شهداى ما در ماجراى پانزده خرداد ، آنان بودند كه در معرض تهاجم دشمن عاشورا قرار گرفتند . در سال 57 هم كه مشاهده كرديد . مسأله « خون بر شمشير پيروز است » را امام بزرگوار از همهء قضاياى محرّم استحصال ، خلاصهگيرى و مطرح كردند . همين طور هم شد ، يعنى مردم ايران به پيروى از حسين بن على ( ع ) درس عاشورا را گرفتند . خون بر شمشير پيروز شد .
حالا ما و شما وارث و امانتدار اين حقيقت تاريخى هستيم ، يعنى امروز كسانى كه مايلند ماجراى عاشورا را به عنوان يك درس ، يك خاطره و يك شرح واقعه بشنوند . مىخواهند از زبان علما ، روحانيون ، مبلغين و مبلغات بشنوند . پس قضيهء تبليغ مطرح مىشود . قضيه خيلى مهم است . اگر يك روزى اين طلاب جوان ، فضلاى حوزههاى علميه ، مبلغين ، وعاظ ، مداحان و روضه خوانان توانستهاند ماجراى عاشورا را همچون حربهاى عليه ظلمات متراكم حاكم بر فضاى زندگى همهء بشر به كار بگيرند و با اين تيغ الهى و برنده ، پردهء ظلمات را بشكافند و خورشيد حقيقت را به شكل حاكميت اسلام ، واضح و آشكار بكنند - كه اين حقيقت در زمان ما واقع شده و توانستهاند اين معجزه را ببينند - چرا نبايد منتظر و متوقع بود كه در هر عصر و زمانى ، مبلغين ، گويندگان و علماى دين بتوانند اين شمشير حق و ذوالفقار علوى و ولوى را عليه هر باطلى در دست بگيرند و از آن استفاده كنند ؟ هر چند كه تبليغات دشمن در آن دوره سخت و همه گير ، و ظلمات « اشدّ تراكماً » باشد . چرا ما چنين چيزى را مستبعد بدانيم ؟ درست است كه امروز تبليغات دشمن همهء فضاى ذهن بشريت را فرا گرفته
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 229
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص٢٢٩