در منزل « عُذَيْب » كه چهار نفر به حضرت ملحق شدند ، بيان ديگرى از امام حسين ( ع ) هست ؛ حضرت فرمود : « اما وَاللَّهِ انّى لَأَرْجُو انْيَكُونَ خَيْراً ما ارادَ اللَّهُ بِنا ؛ قُتِلْنا اوْ ظَفَرْنا » . اين هم نشانهء اين كه گفتيم فرقى نمىكند ؛ چه به پيروزى برسند ، چه كشته بشوند ، تفاوتى نمىكند .
تكليف ، تكليف است ؛ بايد انجام بگيرد . فرمود : من اميدم اين است كه خداى متعال ، آن چيزى كه براى ما در نظر گرفته است ، خير ماست ؛ چه كشته بشويم ، چه به پيروزى برسيم . فرقى نمىكند ؛ ما داريم تكليفمان را انجام مىدهيم .
در خطبهء اول بعد از ورود به سرزمين كربلا فرمود : « قَدْ نَزَلَ مِنَ الْامْرِ ما قَدْ تَرَوْنِ . . . » بعد فرمود : « الا تَرَوْنَ الَى الْحَقِّ لا يُعْمَلُ بِهِ وَ الَى الْباطِلِ لا يَتَناهى عَنْهُ لِيَرْغَبِ الْمُؤْمِنُ فِى لِقاءِ رَبِّهِ مُحِقّاً . . . » تا آخر اين خطبه - خلاصه و جمعبندى كنم .
پس امام حسين ( ع ) براى انجام يك واجب ، قيام كرد . اين واجب در طول تاريخ ، متوجه به يكايك مسلمانهاست . اين واجب عبارت است از اين كه هر وقت ديدند كه نظام جامعهء اسلامى دچار يك فساد بنيانى شده و بيم آن است كه به كلى احكام اسلامى تغيير پيدا بكند ، هر مسلمانى بايد قيام كند .
البته در شرايط مناسب ؛ آن وقتى كه بداند اين قيام ، اثر خواهد بخشيد . جزو شرايط ، زنده ماندن ، كشته نشدن ، يا اذيت و آزار نديدن نيست . اينها جزو شرايط نيست ؛ لذا امام حسين ( ع ) قيام كرد و عملًا اين واجب را انجام داد تا درسى براى همه باشد .
خوب ، ممكن است هر كسى در طول تاريخ و در شرايط مناسب ، اين كار را بكند ؛ البته بعد از زمان امام حسين ، در زمان هيچ يك از ائمهء ديگر ، چنين شرايطى پيش نيامد . خود اين تحليل دارد كه چطور پيش نيامد ؛ چون كارهاى مهم ديگرى بود كه بايد انجام مىگرفت و چنين شرايطى در جامعهء اسلامى تا آخر دوران حضور و اول زمان غيبت اصلًا محقق نشد . البته در طول تاريخ از اين گونه شرايط در كشورهاى اسلامى زياد پيش مىآيد ؛ الان هم شايد در دنياى اسلام جاهايى است كه زمينه هست ، مسلمانها بايد انجام بدهند . اگر انجام بدهند تكليفشان را انجام دادهاند و اسلام را تعميم و تضمين كردهاند . بالاخره يكى ، دو نفر شكست مىخورند .
وقتى اين تغيير و قيام و حركت اصلاحى تكرار بشود ، مطمئناً فساد و انحراف ، ريشه كن و از بين خواهد رفت . هيچ كس اين راه و اين كار را بلد نبود ، چون زمان پيغمبر كه نشده بود ،
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 218
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص٢١٨