اگر به چشم حقيقت بين و عرفانى و معنوى به واقعه كربلا و سوابق و لواحق آن بنگريم ، اين حقيقت بزرگ كشف مىشود ، كه حادثه كربلا قربانى عظمت اسلام و فديه بقا و احياى اسلام بود ، كه از خاندان پيامبر ( ص ) و على ( ع ) داده شد .
پيامبر اكرم ( ص ) و امير المؤمنين على ( ع ) هر دو به كرات و مرات با تصريح و تلويح حادثه قتل امام حسين ( ع ) را پيشگويى كرده بودند . يكى از اخبار معتبر نبوى كه در كتب اهل سنت هم روايت شده است ، كه آن حضرت فرمود :
سَيِّدُ الشُّهَداءِ عِنْدَاللَّهِ عَمّى حَمْزَةُ وَ رَجُلٌ خَرَجَ عَلى إِمامٍ جائِرٍ يَأْمُرُهُ وَ يَنْهاهُ فَقَتَلَهُ .
سرور شهيدان در پيشگاه خداوند ، عمويم حمزه و كسى است كه بر زمامدارى ستمگر بشورد ، و او را به نيكى بخواند و از بدى باز دارد پس ( آن زمامدار ستمگر ) او را بكشد . در اين حديث قطعاً اشاراتى به حادثه كربلا شده است . چرا كه كدام خروج بر امام و سلطان جائر بالاتر و برتر از قيام حسينى ، بر ضد حكومت يزيد تواند بود ؟
حضرت حسين بن على ريحانه رسول اللَّه و سيد شباب اهل جنت از ذخائر معنوى اسلام بود ، كه به تقدير الهى بايستى براى حفظ و بقاى اسلام و صيانت قرآن كريم با فرزندان دلپذير و برادران ارجمند و ياران فداكارش شهيد شوند و خاندان او هم به اسيرى درآيند ، تا آنچه در تقدير الهى گذشته بود ، وجود بگيرد .
اين وجود شريف در خاندان پيغمبر ( ص ) و على ( ع ) ذخيره شده بود ، براى روزگار يزيد و آن زمان كه دين اسلام به كلى از پايه اصلى خود منحرف مىگرديد ، اين كه در بيدارى يا خواب يا بين نوم و يقظه ( به اختلاف روايات و احتمالات ) حضرت امام حسين ( ع ) از جدش رسول گرامى ( ص ) شنيد : « إِنَّ لَكَ دَرَجَةً فِى الْجَنَّةِ لَنْ تَنالَها إِلّا بِالشَّهادَةِ » اشاره به همان امر بود ؛ كه يعنى اى نور ديده ! خدا مىخواهد ، تو را قربانى بقا و عظمت دين اسلام كند ، همانطور كه حضرت اسماعيل ( ع ) را قربانى حرم كعبه قرار داد .
پس حادثه كربلا هر چه بود تقدير الهى بود و آن واقعه در واقع پردهاى بود ، كه عظمت و حيات اسلام در پشت آن مستور بود . و در آيينه روح اسلام ، جان محمد و على نمودار گرديد .
در تواريخ نوشتهاند كه در جنگ صفين « محمد بن حنفيه » فرزند على ( ع ) كه يكى از برادران صميمى دوستدار امام حسين ( ع ) است . به فرمان على ( ع ) مىجنگيد . مكرر در ميدان
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 195
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص١٩٥