زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 290

خط نداشتن و با همه گروه‌ها كنار آمدن ، سازشكارى و محافظه‌كارى كردن . ائمه عليهم السلام چون داراى استراتژى مشخّصى بودند هرگز درباره دينشان با كسى سازش نمىكردند . « 1 » على عليه السلام فرمود : « انَّ الْمُؤْمِنَ اعَزُّ مِنَ الْجَبَلِ ، الْجَبَلُ يَسْتَقِلُّ مِنْهُ بِالْمِعْوَلِ وَالْمُؤْمِنُ لْا يَسْتَقِلَّ مِنْ دينِهِ شَىءٌ » . « 2 » مؤمن از كوه محكم‌تر است ، زيرا كوه به وسيله كلنگ كنده مىشود ولى از دين مؤمن ذرّه‌اى نمىشود كند . على عليه السلام در ميدان عمل اين مطلب را ثابت كرد . پس از كشته شدن عثمان و بيعت مردم با حضرت عليه السلام و استنكاف معاويه از بيعت ، به او نوشت : امّا اينكه خواسته‌اى شام را به تو واگذارم ! ( آگاه باش ) من چيزى را كه ديروز از تو منع كردم امروز به تو نخواهم داد . و اما اينكه نوشته‌اى جنگ همه عرب را جز اندكى به كام خود فرو برده بدان آن كس كه بر حق بوده جايگاهش بهشت است و آنكس كه به راه باطل ( در كام جنگ فرو رفته ) در آتش است . « 3 » مغيرة بن شعبه و ابن عباس به على عليه السلام گفتند : « كارگزاران عثمان را باقى بگذار تا قدرت يا بى ، آنگاه آنان را عزل كن . » اما حضرت عليه السلام فرمود : « سازش با منافق و فاسد يك لحظه هم ممكن نيست . » « 4 » به همين جهت على عليه السلام كلّيه عمّال عثمان را از شهرها و استان‌ها عزل كرد . يعقوبى مىنويسد : « عَزَل علىٌ عُمّالَ عُثمانَ عَنَ البُلْدانِ الَّا ابى مُوسى الْاشْعَرى . » « 5 » عدم سازش با كفر و نفاق و صلابت در هدف ، شيوهء پيامبران و اولياى الهى بوده‌است .