فلسفه رهبرى و زعامت در اسلام بر پايهء « رهبر براى مردم ، نه مردم براى رهبر » مبتنى است . لذا رهبر جامعه اسلامى بايد در حق مردم خيرخواهى كند و آنها را مانند اجزا و عناصر شخصيّت خود تلقّى نمايد ؛ و از تقواى كامل و درك وظايف خطير رهبرى برخوردار باشد تا جامعه اسلامى را چنان كه شايسته است به سعادت رهنمون گردد . تأثير رهبران اجتماعى در اصلاح جامعه به حدّى بالاست كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : « دو گروه از امّت من هستند كه اگر فاسد شدند امّت من فاسد مىشوند و اگر به صلاح و نيكى گرايش داشتند امّت من اصلاح گشته و صالح مىشوند و آنها عبارتند از دانشمندان و مجريان و مديران . « 1 » و على عليه السلام فرمود : « ملّت اصلاح نمىشوند مگر واليان امور اصلاح شوند . » « 2 » بنىاميّه رهبرى و خلافت اسلامى را مانند بسيارى از مبانى دينى وارونه كردند . معاويه براى انجام دستور پدرش كه گفت : « تَلَقَّفُوها يا بَنى عَبْدِ شَمسٍ تَلَقُّفَ الْكُرَةِ فَوَاللَّهِ ما مِنْ جَنَّةٍ وَ لا نارٍ وَ ما زَلْتُ ارْجُوها لَكُمْ الى ابْنائِكُم وِراثَةٌ » « 3 » همه چيز را در خدمت بنىاميّه قرار داد و نه‌تنها خيرخواهى براى امّت اسلامى نكرد بلكه بهترين اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله را به شهادت رساند و بدعت‌هاى زيادى در دين ايجاد كرد و با معرّفى يزيد به‌عنوان وليعهد خود ، همه مقدّسات دينى را به سخره گرفت . اين كار معاويه آن قدر زشت و ناپسند بود كه شخصى همانند زياد بن ابيه كه خود از فاسقان روزگار است نيز به