زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 271

اينك بايد فاتحه اسلام را خواند كه مسلمانان به فرمانروايى مانند يزيد گرفتار شده‌اند . هنگامى كه يزيدِ متجاهرِ به فسق و جور در مسند خلافت نشست ؛ مبارزه با قرآن كريم و سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله به مرحله جديدى وارد شد ؛ و شكل علنى به خود گرفت . لذا خطر اضمحلال دين ، جدّى شد . شهيد مطهّرى قدس سره در اين زمينه مىگويد : « فرق است بين خليفه‌اى كه شخصاً ناصالح است ولى امور را دُرست مىچرخاند و بين خليفه‌اى كه وجودش عليه مصالح مسلمانان است . در زمان امام حسين عليه السلام عمده اين بود كه مدار خلافت اسلامى تبديل به سلطنت جائرانه و ظالمانه و مترفانه و فاسقانه عربى شده بود و اگر امام حسين عليه السلام قيام نمىكرد خطر اين بود كه بساط اسلام از طرف مردم با انقلاب ممالك فتح شده برچيده شود . » « 1 » فرق يزيد با پدرش معاويه در اين بود كه آنچه معاويه مخفيانه انجام مىداد او آشكارا مرتكب مىشد ؛ لذا تأثير اجتماعى آن به مراتب بيشتر بود . مسعودى مىنويسد : « در اثر تظاهر يزيد به گناه در بين مردم و عمّال و كارمندان حكومت در عصر وى فسق و فجور شايع گرديده بود حتى در مكّه و مدينه ( كه دو شهر مذهبى و مقدس بودند ) غنا و استعمال آلات لهو و نوشيدن شراب علناً انجام مىگرديد . » « 2 » با سلطنت يزيد بن معاويه بدعت‌ها و گمراهىها آشكار گرديد . و قرآن كريم و سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله به فراموشى سپرده شد . به‌همين جهت امام حسين عليه السلام در نامه خود به مردم بصره مىفرمايد : « انَا ادْعُوكُمْ الى كِتابِ اللَّهِ وَ سُنَّةِ نَبِيِّهِ فَانَّ السُّنَّةَ قَدْ اميتَتْ وَالْبِدْعَةَ قَدْ احْيِيَتْ . . . » « 3 » من شما را به كتاب خدا و سنّت پيامبرش صلى الله عليه و آله دعوت مىكنم . زيرا در شرايطى واقع شده‌ايم كه ديگر سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله ( يكسره ) از ميان رفته و جاى آن را بدعت فرا