عبدالرّحمن بن عوف مىگويد : به خدا سوگند پيش از آنكه عمر بميرد عبدالله بن حذيفه و ابوالدرداء و ابوذر و عقبة بن عامر را از مناطق مختلف گرد آورد ؛ و به ايشان گفت : چرا اين روايات را از پيغمبر در همه جا پخش كرده‌ايد ؟ گفتند : ما را از آن منع مىكنى ؟ گفت : نه ! ولى نزد من بمانيد ، به خدا تا زنده‌ام حق نداريد از من فاصله بگيريد . « 1 » اين سياست در عصر حاكميت بنى اميّه نيز اجراء گرديد . « 2 » خلفا به عدم كتابت و نشر حديث رسول خدا صلى الله عليه و آله قانع نشده از عمل به سنّت نبوى نيز جلوگيرى كردند . چنان‌كه عمر « خالد جهنى » را به‌خاطر نماز خواندن او بعد از نماز عصر تازيانه زد و در پاسخ خالد كه گفت : پيامبر صلى الله عليه و آله نيز اين نماز را مىخواند و چنين دليل آورد : « لَو لا انّى اخْشى انْ يَتَّخِذَهَا النَّاسُ سُلَّماً الىَ الصَّلاةِ حتَّى الَّليْلِ لَمْ اضْرِبْ فيهِما » « 3 » اگر نمىترسيدم كه مردم نماز خواندن را تا شب ادامه دهند به خاطر آنها كتك نمىزدم . كسانىكه با جمله « حسبنا كتاب الله » كتاب خدا ما را بس است ، مانع نوشتن و انتشار احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله شدند ، براى قرآن كريم نيز اهميّت چندانى قائل نشدند . بلكه برعكس مردم را از دقّت در معانى قرآن و سؤال از آن نيز بازداشتند . خليفه دوّم شخصاً كسانى را كه از قرآن سؤال مىكردند عقاب مىنمود . و ابن عباس با آن جايگاه بلندى كه در فهم قرآن كريم داشته ، در طول يك سال كامل يا دو سالى كه نزد عمر بوده ، هرگز جرأت طرح مسايل قرآنى را نيافت . « 4 »