عدّه‌اى از مسلمانان كه عمدتاً از قريش بودند ، در عصر رسالت نيز به منع كتابت حديث گرايش داشتند . آنها در توجيه كار خويش ؛ و تخطئه كسانىكه كلمات پيامبر صلى الله عليه و آله را تدوين مىكردند ، مىگفتند : پيامبر صلى الله عليه و آله همانند ما انسان و داراى حالات متفاوت است . به‌همين جهت ممكن است كلماتى از او صادر شود كه مطابق حقّ و واقع نباشد . وقتى حضرت رسول صلى الله عليه و آله اين سخن قريش را شنيد ، مجدّداً دستور داد هر سخنى كه از او مىشنوند بنويسند زيرا جز حق به زبانش جارى نمىشود . « 2 » عدم ايمان واقعى برخى از مسلمانان و حسادت آنها نسبت به كمالات حضرت صلى الله عليه و آله ، دليل ديگر اين گرايش غلط در عصر رسالت بوده است . « 3 » اين گرايش با سلطه قريش بر حكومت تقويت شد . حكّام مصلحت خودشان را در جلوگيرى از نقل ، كتابت و عمل به سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله ديدند . ذهبى كه از دانشمندان بزرگ اهل سنّت است ، چنين نقل مىكند : « پس از آنكه ابوبكر به حكومت رسيد ، مسلمانان و صحابه را جمع كرد ، و گفت : شما از پيامبر حديث نقل مىكنيد ، و البته در اين مورد با يكديگر اختلاف‌هايى داريد و پيدا