زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 115

پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام دستور داد : برو و او را بكش . على عليه السلام رفت ولى او را نيافت . برگشت و عرض كرد : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله او را نديدم . حضرت فرمود : « اين شخص و طرفدارانش ، قرآن را مىخوانند ولى لقلقهء زبان است و در اعماق وجودشان جاى نمىگيرد و آنها با همان سرعتى كه تير از كمان خارج مىشود از دين خارج خواهند شد و هرگز بازنخواهند گشت اينها را بكشيد كه بدترين مخلوق روى زمينند . » « 1 » ب - تخلّف از لشكر « اسامة » : پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با اهداف بلندى كه از اعزام اين لشكر دنبال مىكرد شخصاً آنها را مجهّز كرد و بزرگان مهاجران و انصار را تحت فرماندهى « اسامة بن زيد » به‌سمت روم فرستاد و بارها مجاهدان را به اين امر تحريص نمود . با اين حال ، تاريخ از طعنه آنها به فرماندهى اسامه و تخلّف عدّه كثيرى از مسلمانان مصلحتى گزارش كرده است . « 2 » در مباحث آينده توضيحات بيشترى در اين باره خواهيم داد . ج - مخالفت با پيامبر صلى الله عليه و آله در صلح حديبيه : پيامبر صلى الله عليه و آله در صلح حديبيه ( سال ششم هجرى ) به آنچه فرمان الهى بود عمل كرد . لكن برخى از صحابه كه هرگز پيامبر صلى الله عليه و آله را درك نكردند و به او ايمان نياوردند با حضرت مخالفت نمودند آنگاه كه شرايط صلح نيز نوشته شد « عمر » با حضرت صلى الله عليه و آله مخالفت كرد . نهايتاً كار به‌جايى رسيد كه ابوبكر وارد قضيه شد و به او گفت : آيا او رسول خدا نيست ؟ اگر چنين است مخالف دستور خدا عمل نمىكند . « 3 » د - موارد ديگر : همچنين مخالفت با نحوهء تقسيم غنايم جنگ حُنين به‌دست پيامبر ، مخالفت با گرفتن فديه از اسيران بدر ، مخالفت با امر آن حضرت صلى الله عليه و آله به نحر بعضى از شترها در جنگ تبوك ( به‌علت گرسنگى ) ، مخالفت با بعضى از تصميمات آن حضرت صلى الله عليه و آله در جنگ احد و نماز بر « عبدالله بن ابى » و . . . از مواردِ مخالفت صريح با دستورات پيامبر صلى الله عليه و آله است كه به جهت ضيق مجال از تفصيل آنها صرف نظر مىكنيم . « 4 »