معجزهء انبياء و كرامت اولياء همگى در اين قاعده و قانون توجيه مىپذيرد ، در اينجا فاعل و پديد آورندهء خارق عادت يكى است و آن ذات اقدس حقّ است و بس ، و غيرى در اين حادثه وجود ندارد الّا اينكه اراده و مشيّت او از نفس نبىّ و ولىّ بروز و ظهور پيدا مىكند و ما گمان مىكنيم كه اين حادثه جداى از ارادهء واحد حىّ قيّوم صورت پذيرفته است ، و يا بالعكس بسيارى را گمان بر آن است كه در اينجا نبىّ و ولىّ هيچ كاره هستند و حادثهاى توسط آنان صورت نمىپذيرد بلكه آنان صرفاً از خداى متعال درخواست مىكنند و خداوند دعاى آنان را اجابت مىكند ، البته از آنجائى كه خود آنان داراى قرب و صفاى باطنى مىباشند تقاضا و درخواست آنان زودتر از دعا و تقاضاى ما به منصّه اجابت مىرسد درحاليكه هر دوى اين تفكّر و برداشت غلط است و باطل ، كه ناشى از عدم فهم صحيح و تدبّر و تأمّل در مسأله توحيد افعالى شده است .
در آيه شريفه خطاب به حضرت عيسى عليه السّلام مىفرمايد :
وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَة الطَّيْرِ بِإِذْنى فَتَنْفُخُ فيها فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْنى وَ تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنى وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنى وَ إِذْ كَفَفْتُ بَنى إِسْرائيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنات . [ 1 ]
اين آيه شريفه از شاهكارهاى قرآن كريم در كيفيّت تبيين معرفت توحيد و شناخت اراده و مشيّت ذات حقّ و سريان آن در تعيّنات خارجيّه است .
هامش
1 - سوره المآئدة ( 5 ) قسمتى از آيه 110 : و زمانى كه از گِل بر هيئت پرندگان مجسّمهاى بسازى با اذن و اجازهء من و آنگاه در او بِدمى پس آن مجسّمه پرندهاى شود و به پرواز آيد با اذن و اجازهء من و كور مادرزاد و بيمار برص و پيس را به اذن من شفا بخشى و زمانى كه مردگان را از قبر زنده بيرون آورى به اذن من و يادآور زمانى را كه شرّ بنىاسرائيل را از تو دور گردانيديم درحاليكه تو با حجّت و دليل با آنان برخورد نمودى . . . .