دارد و در ابديّت است تا آن ذات عارى از هر رَيْن و شَيْن در ابديّت استقرار دارد . پس او اين وصيّت را براى تكتك افراد ما انشاء نموده است گرچه در فلان تاريخ و فلان مكان و در شرائط خاصّى ايراد گرديده و ما هر كدام جدا جدا و به تنهائى وصىّ آن بزرگوار محسوب خواهيم شد و از ما دربارهء آن روز قيامت بازخواست خواهند كرد .
و از اينجا ما به رمز جاودانگى كلام معصوم عليهالسّلام و عدم جاودانگى نسبت به ساير كلمات پى مىبريم . كلام معصوم ، كلامى است كه صدور آن در ظرف ابد است نه در ظرف معيّن و تاريخ خاص و مكان مخصوص .
كلام معصوم كلامى است در ظرف أبد
معصوم در حقيقت اطلاقى به سر مىبرد و منسوب به زمان تولّد و وفات خود نمىباشد . حقيقت امام عليهالسّلام در زمان و مكان نمىگنجد و ما فوق آن قرار دارد و لذا همان گونه كه اطاعت از امام حىّ حضرت حجةبن الحسن المهدى ارواحنا لتراب مقدمه الفداء بر ما واجب و مخالفت آن حرام مىباشد ، اطاعت و انقياد در قبال فرمايشات ائمه پيش از آن حضرت نيز عيناً مانند انقياد و اطاعت از امام حجّت عليهالسّلام واجب و لازم مىباشد بدون ذرّهاى كم و يا زياد . و بدين لحاظ با وفات امامى از ائمه و ظهور ولايت جديد در امام بعد از آن ، مهر بطلان و انتهاء تاريخ بر فرمايشات امام قبل زده نمىشود و كلام او از نقطه نظر حجيّت و اتقان عيناً مانند كلام او در زمان حياتش مىباشد ، زيرا هيچ تفاوتى بين دو وجود ظاهرى از دو امام نمىباشد و فقط تفاوت در مدّت حيات دنيوى و زندگى ظاهرى است نه در اصل ولايت و علم و معرفت و امامت .
و دليل بر اين مسأله موضوع عصمت آنها است كه بر هر مطلب و كلام و رفتارى تعلّق گيرد آن مطلب و آن كلام و آن رفتار ، به مُهر ابديّت و حيات جاويد ممهور مىگردد و در جاودانه تاريخ هر روز و هر لحظه متلألأ و تابناك باقى خواهد ماند و لذا روايت فقهى امام صادق عليهالسّلام با حديث امام عسكرى