مىگيرد نه اينكه انسان تصوّر كند آن در يك هزار و چهار صد سال پيش نازل شده است و اكنون ما اوراقى را قرائت و تلاوت مىكنيم كه صدها سال از عمر آن گذشته است ولى خواندن آن ثواب دارد . وجود آن در منزل بركت مىآورد . و چون سفارش به قرائت آن شده است ما مجبور هستيم كه آن را گاه و بىگاه در مجالس فاتحه و روضه و شبهاى جمعه و در قبرستان بالاى سر قبرها تلاوت كنيم و يا فقط در ماه مبارك رمضان روزى يك جزء بخوانيم و يا براى استخاره مورد استفاده قرار دهيم . آرى اين نظريّه از هستى ساقط نمودن قرآن است و آن را مرده و بىروح پنداشتن . نظير اين قضيّه در آيات قرآن كريم ، وصيّت أميرالمؤمنين عليهالسّلام است قبل از وفات كه همه افراد را تا روز قيامت مخاطب و وصىّ قرار دادند :
اوصِيكُما و جَمِيعَ وُلدِى وَ أهْلِى و مَن بَلَغَهُ كِتابِى بِتَقوَى اللهِ و نَظمِ أمرِكُم . [ 1 ]
« من شما دو نفر را ( امام حسن و امام حسين عليهماالسّلام ) و تمامى فرزندانم و خانواده خويش و نيز هر كسى كه اين وصيّتنامه را بنگرد و به آن اطّلاع حاصل نمايد ، وصيّت مىكنم به تقواى الهى و تنظيم امور زندگى خود . »
در اين مقطع أميرالمؤمنين عليهالسّلام گرچه در يك هزار و چهار صد سال پيش زندگى مىكرده است و در آن هنگام به ايراد اين وصيّتنامه پرداخته است امّا وجود ملكوتى و نفس لاهوتى او كه در زمان نمىگنجد و در مكان استقرار نمىيابد و او با ابديّت و جاودانگى پيوند خورده است و مُهر اطلاق و لا حدّى بر صحيفهء وجود او حكّ شده است ، اين ذات مقدّس و مطهّر وصيّتنامه را براى تمامى افراد الى يوم القيامة تدوين نموده است پس اين وصيّت باقى است تا آن نفس قدسى باقى است ، و جاودانه است تا آن روح ملكوتى حيات و نشاط
هامش
[ 1 ] - نهج البلاغه : ( شرح محمد عبده ) ، ج 3 ، ص 76 ، من وصية له عليهالسّلام للحسن و الحسين عليهماالسّلام لما ضربه ابن ملجم لعنه الله .