اين درجه از حسّاسيّت مورد نقد و رفض قرار مىگيرد باكى بر خود راه ندادم .
و همچنين رسالهاى در طهارت مطلق انسان از اين خامه نگارش يافت كه در اين موضوع سابقه نداشته است و بر خلاف فتواى بيش از هزار سال تاريخ فقه صادر گشته است . كه باز مورد بىلطفى جمعى و اظهار نظرهاى شعارگونه و عاميانه قرار گرفت . و گرچه خود در آخر اين نوشتارها لطف صاحبان فضل و قلم را در نقد و طرح نكات ارزشمند پاس داشتم تا كنون مطلبى به دست حقير نرسيده است .
آيا تمام اينها مخالفت با سنّت ديرين و ديدگاه مستمرّ عامّ نبوده است ؟
چرا بوده است امّا نه از روى حدس و گمان و خيال مىكنم و اين طور به نظرم مىرسد و شايد اين چنين باشد و بعضى اين گونه تفسير مىكنند و . . . ، بوده است بلكه بر اساس دليل و حجّت و استناد به همان مدارك و مراجعى كه سايرين بدانها مراجعه مىكنند بوده است . همان روايت و حديثى كه براى برخى معنائى داشته است براى فرد ديگر ممكن است معناى ديگرى داشته باشد و آن فرد اوّل متوجّه نشده باشد . چه اشكالى دارد ؟ مگر ما ادّعاى عصمت مىكنيم ؟
آية الله العظمى بروجردى : بزرگوارى علماء مانع از تحقيق و فحص طلّاب نشود .
مرحوم آقاى بروجردى - رحمة الله عليه - بارها در درس خود مىفرمودند : بزرگوارى علماء مانع از تحقيق و فحص طلّاب نشود .
وظيفه اهل علم ، پاسخگوئى در مقابل امام جعفر صادق عليهالسّلام در عرصات قيامت است . نه دنبالهروى از منافع دنيويّه و ملاحظات و آراء زمانه .
مرحوم والد ما - رضوان الله عليه - مىفرمودند :
زمانى كه ما در نجف اشرف بوديم روزى با يكى از علماء معروف بحثى به ميان آمد من به آن شخص گفتم : انسان در امور خود فقط بايد رضاى الهى را مد نظر قرار دهد و هيچ ملاحظهء ديگرى نبايد مانع از رسيدن به اين هدف و مقصد گردد .
ولى آن فرد عالم مىگفت : خير ، در بعضى از اوقات انسان بايد مصالح را بر رضاى الهى ترجيح دهد .