نبودند و ادراك حقائق علميّه آنان به واسطه اختلاف مراتب تجرّد و خلوص متفاوت بوده است ، گرچه همگى آنان نسبت به آنچه براى مردم در مقام تبليغ و ارشاد بيان مىكردند معصوم و عارى از خطاء و لغزش بودند .
از باب مثال در داستان حضرت داوود و قضاوت دربارهء آن دو نفرى كه به صورت آدمى بر وى مجسّم شده بودند صريحاً قرآن حكم به اشتباه در قضاوت و خطاء در حكم كرده است و مىفرمايد :
وَ هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ ، إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ ، إِنَّ هذا أَخى لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَة وَ لِىَ نَعْجَة واحِدَة فَقالَ أَكْفِلْنيها وَ عَزَّنى فِى الْخِطابِ ، قالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤالِ نَعْجَتِكَ إِلى نِعاجِهِ وَ إِنَّ كَثيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغى بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ إِلَّا الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَليلٌ ما هُمْ وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ ، فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ ، يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَليفَة فِى الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِساب . [ 1 ]
« و آيا داستان داورى داوود درباره آن دو نفر كه از ديواره محراب او فرود آمدند به تو رسيده است ؟ در زمانى كه بر داوود وارد شدند و داوود از مشاهدهء آنان هراسناك شد و آنان گفتند : كه نگران مباش ، ما دو نفر براى دادخواهى نزد تو آمديم . و يكى از ما بر ديگرى ستم روا داشته است . پس در ميان ما به حق قضاوت كن و از مسير عدل و انصاف خارج مشو و ما را به راه راست هدايت و
هامش
[ 1 ] - سوره ص ( 38 ) آيات 21 الى 26 .