موهومه دنيويّه استرزاق مىنمايد و آن با نفحه روح بخش : أبِيتُ عِندَ رَبِّى يُطعِمُنِى و يَسقِينِى ، [ 1 ] مست تجليّات جمال و جلال لايزال اوست . او با آرزوى وصول به شهوات و مطامع نفسانى و كسب محبوبيّتهاى شيطانى و جمع شدن افراد به دور خود و شهرت و صيت دنيوى و اغواء خلق سرگردان از مسير حقّ و به انحراف كشاندن دين و اعتقاد آنان روزگار مىگذراند و آن با نداى ملكوتى و لاهوتى :
من كه ملول گشتمى از نفس فرشتگان * قال و مقال عالمى مىكشم از براى تو [ 2 ]
مردم را به سمت و سوى مبدأ حيات و سرچشمه بهاء و عظمت به حركت در مىآورد .
آرى هر دو بشرند و هر دو از خاك و هر دو از نظر شكل و شمايل ظاهرى برابر ، اما اين كجا و آن كجا :
كار پاكان را قياس از خود مگير * گرچه باشد در نوشتن شير شير [ 3 ]
عزيزم ، به جاى دست و پا زدن در گرداب هلاكت و غوطه خوردن در گنداب نجاسات دنيا و متعلّقات و لوازم آن و محروم بودن از نفحات عالم قدس ، بيائيم و خود را به سمت مسير و ممشاى اولياى حقّ بكشانيم و به جاى انگ و برچسب به اولياء و عرفاء الهى ، خود را از الطاف و فيوضات ربّانى متواصله و متواتره و نازله بر نفوس مطهّر و قدسى آنان محروم نسازيم و با پيروى از
هامش
[ 1 ] - المناقب ، ج 1 ، ص 214 ، عوالى اللآلى ، ج 2 ، ص 233 ؛ بحار الأنوار ، ج 6 ، ص 208 ، و ج 16 ، ص 390 ، و ج 64 ، ص 253 .
[ 2 ] - ديوان حافظ ، يك بيت از غزل 417 .
[ 3 ] - مثنوى معنوى ، دفتر اوّل .