حرمت استمرار جنگ داده بودند . دو حكم مقابل و دو فتواى مختلف و متناقض ! ! و صد البتّه روشن و مسلّم است كه مسأله جنگ و قتل و خونريزى با مسأله احكام ابتدائيّه - چنانچه ذكر شد - چه تفاوت و اختلافى دارد و چه تبعات و پيامدهائى بر اين دو مسأله متوجّه خواهد گرديد !
بنابراين مسائل شرع از نقطه نظر اهتمام و اهميّت همه در يك سطح و يك مرتبه قرار ندارند تا بگوئيم : حجيّت ظاهريّه در اخذ به احكام ظاهرى موجب تنجّز آن هم بر مجتهد و هم بر مقلّدين آن خواهد شد ، و صرف تقليد از يك مجتهد در مسائل سطحى و عادى حجيّت فتواى او را در همه مسائل ولو در اين مسائلى كه ذكر شد ايجاب مىنمايد . توجّه به اين نكته فوق العاده حائز اهميّت است و كمتر از آن در كتب مدوّنه ذكرى به ميان آمده است .
هر حكمى را نمىتوان به تمام افراد مكلّف تسرّى داد و در رسالههاى علميّه آورد
ثانياً : مگر تكاليف و امور مبتلابهاى انسان اختصاص به همين مسائل شرعيّه ظاهريّه دارد ؟ گرفتاريها و مشكلات روحى و نفسى كه بواسطه بروز حوادث و فراز و نشيبهاى زندگى و تحقّق امور غير عادى و خارج از حيطه تفكّر و سعه علمى افراد بوجود مىآيد بسيار فراتر از تكاليف ظاهرى و احكام شرعى مدوّن در رسالههاى عمليّه است . تشخيص واردات نفسيّه و كيفيّت تمييز بين حقّ و باطل آنها و ترتيب اثر دادن يا بىتوجّهى به بعضى از آنها از عهده فقيه و مجتهد به احكام و مسائل ظاهريّه شرعيّه كجا برمىآيد ؟ از كجا يك مجتهد مىتواند بفهمد كه اين خوابى كه ديده شده و يا اين مكاشفهاى كه براى فرد حاصل شده داراى پيام تكليفى و حكم الزامى مىباشد يا خير ؟ و از كجا مىتواند تشخيص دهد كه اين مكاشفه آيا روحانى است و يا خداى نكرده شيطانى ؟ و از كجا مىتواند به خصوصيّات نفسى فرد پىببرد تا بر اساس آن حكمى را كه لائق اوست براى او بيان كند ! و لعلّ اينكه آن شخص در وضعيّت روحى مناسب جهت تلقّى و پذيرش آن حكم نباشد ، آنوقت القاء چنين حكمى به او موجب