رفيق كه در اينجا هستند بيايند و مرا با سلام و صلوات و با خنده و سرور و فرح و انبساط ، پايكوبان و دستافشان حركت دهند و ببرند براى دفن و حركت بسوى سفر آخرت . مبادا كسى در تشييع من گريه كند و يا حتّى اظهار ناراحتى نمايد ، كه راه من راه بسوى سعادت و نور است و بهجت و بهاء و جمال است و زيارت محبوب است !
سفارشهائى از مرحوم علّامه در زمان كسالت جهت امور بعد از رحلت
من كه از اين سخنان قدرى ناراحت شدم و نمىتوانستم به باور خود بقبولانم كه به اين زودى تقدير الهى و مشيّت قاهرهء پروردگار يك همچنين نعمتى را از ما خواهد گرفت و ما را به سوگ حرمان و فقدان او خواهد گذارد ، عرض كردم : آقاجان ! شما داريد جدّى صحبت مىكنيد يا شوخى مىكنيد ؟ ايشان تا اين جمله را شنيدند از جاى خود برخاستند و فرمودند : شوخى ! من كجا شوخى مىكنم ، من جدّى هستم ؛ تو از حرف من نارحت شدى ؟ و درحاليكه دست راست خود را دراز كردند با لحنى بسيار عجيب و دلنشين و با اطمينان و عالمى از بهجت و سرور فرمودند : آقاجان من خوشم ! طورى اين كلمه « خوشم » را كشيدند كه جداً حاكى از مقام بهجت تامّه و سرور و بهاء اتمّ ، و يك دنيا لذّت و مستى از جام بادهء دوست و شراب طهور بود ؛ و هنوز طنين صداى ايشان كه اين كلمه را ادا فرمودند از ياد و خاطرهء من نرفته است ؛ هنيئًا لَه ثمّ هنيئًا لَه ( وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ) [ 1 ] .
سپس مطالبى فرمودند ، از جمله اينكه : اين مجالس اعياد و وفيات معصومين عليهمالسّلام كه صبحها در منزل است ، حيّاً و ميّتاً بايد عيناً مانند آنچه الآن برگزار مىشود براى هميشه برقرار باشد ، و شما بايد نسبت به اين مسأله مراقبت داشته باشى .
هامش
[ 1 ] - سوره مريم ( 19 ) آيه 15