« سوگند به ستاره زمانى كه فرود آيد ( ستاره هدايت و رستگارى كه وجود مقدّس حضرت رسول صلّى الله عليه و آله و سلّم است ) . صاحب شما ( پيامبر اكرم ) هيچگاه گمراه نشده است و به بيراهه نرفته است . و هرگز از روى هوى و هوس نفسانى سخن نمىگويد . و اين كتاب نيست جز وحى از ناحيه پروردگار . او را شخصيّتى بسيار توانا و قدرتمند به وى آموخت . همان شخصيّتى كه به تمام خصوصيّات و قواى وجودى خود بر او جلوه كرده است . و درحاليكه او در بالاترين مرتبه از مراتب وجود قرار گرفته بود ، باز نزديك شد و بر او نازل گرديد ، تا به مقدار فاصله دو قوس و يا كمتر با حضرت حقّ معيّت حاصل نمود . در اين هنگام خداى متعال وحى فرستاد بر بندهاش آنچه را كه ميخواست . آنچه را كه قلب او مشاهده كرد دروغ و خلاف نبود . پس آيا شما در آنچه او ديده و مشاهده كرده است او را انكار مىكنيد ؟ »
و يا مانند آيهء شريفه : ( وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِم ) [ 1 ] .
« هيچ اختيار و انتخابى براى مرد مؤمن و زن مؤمنه وجود ندارد در وقتى كه خدا و رسول او حكمى مىرانند كه بر خلاف حكم و ارادهء آنان مطلبى داشته باشند و بخواهند بر خلاف دستور آنان عملى را انجام دهند . »
در تمام اين آيات خداى متعال درصدد اثبات همين نكته است كه حكم و صورت حكميّه يك امرى كه بر دل و ضمير رسول او نقش مىبندد عين حكم و صورت قضائيه و تقديريّه خود او است و ابداً سر موئى فرق و جدائى بين آن دو وجود ندارد .
هامش
[ 1 ] - سوره الأحزاب ( 33 ) صدر آيهء 36