« 1 - اگر مىخواهى كه به حيات ابدى و سعادت سرمدى نايل شوى بايد در راه محبوب و معشوق خود را فدا كنى و از هستى خود بگذرى و خود را محو و نابود سازى و هستى را به اصل خود ارجاع دهى ، در غير اين صورت افراد ديگرى هستند كه عشق محبوب و حبّ او را براى خود برگزيدهاند .
2 - پس كسى كه در راه محبوب فانى نشود و جانش را نثار نكند به حيات و زندگى جاودان نرسيده است ؛ و كسى كه به دنبال استحصال و دستيابى به عسل خالص و ناب مىباشد تحمّل و توقّع نيش زنبور را هم خواهد داشت و بر او سخت و گران نخواهد آمد . »
مرض و صحّت در نزد ائمّه عليهم السّلام و اولياء الهى يكسان است
بدين جهت در مكتب اهل بيت عليهمالسّلام وقوع در مرض و شدّت و گرفتارى همانند تحفهاى است كه خداى متعال بندگان خود را به آن كرامت مىبخشد ؛ چنانچه در روايت وارد است :
« خداوند بندگان خاصّ خود را بواسطهء ابتلاء سرفراز مىكند و مورد محبّت و لطف خود قرار مىدهد همانطور كه فرد در مراجعت از سفر اهل و عيال خود را به انواع تحَف و هدايا خشنود و مبتهج مىنمايد . » [ 1 ]
بنابراين در مكتب توحيد و عرفان نه تنها از بلايا و شدائد احتراز و اجتناب نمىشود ، بلكه از آن به خوبى استقبال مىگردد و مقدمش را گرامى و مغتنم مىشمرند و از آن به خوبى پذيرائى مىكنند .
در مكتب توحيد و عرفان مرض و شدّت و ساير ابتلائات با صحّت و گشايش و حصول توقّعات متعارف در يك راستا و در يك خطّ ( كه همان نزول مشيّت و اراده حقّ است ) قرار دارد ، و ابداً فرقى بين آن دو نمىباشد ؛ صورتهاى
هامش
[ 1 ] - كافى ، ج 2 ، ص 255 ، حديث 17 : علىّ بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن بعض أصحابه ، عن الحسين بن المختار عن أبى اسامة ، عن حمدان ، عن أبىجعفر عليهم السّلام قال : إنّ اللهَ عزّوجلّ يَتعاهد المؤمنَ بالبلاءِ كما يَتعاهد الرّجل أهلَه بالهديْة من الغَيبةِ و يَحميه الدّنيا كما يحمى الطبيبُ المريضَ .