مىنمود . و همينطور ساير معصومين عليهم السّلام و اولياى عظام الهى كه با نور ولايت و اشراف بر ضمائر نفوس و اسرار قلوب و خفاياى صدور ، به خوبى و به روشنى نسبت به امراض و نقائص و زلّات و خلل و غفلت آنها اطّلاع دارند ، آنها مىتوانند داروى شفا دهندهء امراض روحى را تجويز نمايند و هر موردى را بخصوص در طريقى و مسيرى قرار دهند ، و غير از آنان ابداً اطّلاعى از اين امور نخواهند داشت ، گرچه علّامهء دهر باشند و نسبت به مسائل ظاهرى و علوم عادى اشراف و تسلّط كافى را داشته باشند .
إشراف اولياى الهى بر ضمائر افراد
به ياد دارم در اواخر سلطنت پهلوى و دوران شور و هيجان مبارزات و مجاهدتهاى ملّت ايران شبى به اتّفاق مرحوم والد أعلى اللهُ تعالى مَنزِلتَه از مسجد قائم به سمت منزل پياده حركت مىكرديم . در بين راه چشم ايشان به دكّهء روزنامه فروشى افتاد كه عكس يكى از افرادى را كه در خارج با مرحوم آية الله خمينى رحمة الله عليه بسيار نزديك و از زمرهء تعداد قليل مرتبطين مورد اعتماد و وثوق ايشان بشمار مىرفت ، در روزنامه چاپ كرده بودند . ايشان ايستادند و از بنده سؤال كردند : اين شخص كيست كه عكس او را در اينجا انداختهاند ؟ عرض كردم : فلان شخص است [ 1 ] ، و از نزديكان آية الله خمينى بشمار مىرود . ايشان پس از نگاهى بسيار عميق رو كردند به من و فرمودند : عنقريب است كه از اين مرد بلائى بر سر ايران بيايد كه ديگر جبران نخواهد شد !
حالا اين مطالب و امثال آن را از كجاى اين علوم ظاهرى و معارف متعارف مىتوان فراگرفت ؟ و لذا بسيار مشاهده شده است كه علماء و بزرگان از اهل علم و معرفت پس از اتمام دوران درس و تدريس و نيل به مراتب عاليه از فقه و اجتهاد و اكتناس ساير علوم و فنون ، تازه نفس خود را تشنهء ماء معرفت ، و روح خود را سرگشته و حيران در بوادى تحقيق و طلب مىيافتند ؛ و آنچه در اين مدّت
هامش
[ 1 ] - سيّد ابوالحسن بنى صدر